Escape From her {COMPLETED}

Memories

"Je ouders zijn omgekomen, Clayton." Ik hoor ze nog altijd die zin van twee weken geleden zeggen. "Wat...hoe?" Ik stotterde en huiverde van de kou. "Simpel auto-ongeluk." De flik keek mij aan. "Ja wat? Wat wil je dat ik zeg?" Ik probeerde al mijn emoties in mij te houden. "Niets, mijn deelneming trouwens." Ik knikte en aanvaarde ze. "Meneer en Mevrouw Silva hadden al een testament gemaakt." Hij schoof een brief voor mijn vochtige ogen. "De brief zat er bij."

Lieve Clay,

eerst en vooral willen we zeggen dat we je dood graag zien. Weet dat je voor altijd in ons hart zal blijven. Telkens als ik je zie, dan zie ik de hele weg die we samen hebben afgelegd. Je eerste stapjes met papa, je eerste woordje 'mama'. We dachten dat we de zoon van ons leven hadden gekregen, en dat was ook zo. Ik weet nog hoe je thuis kwam van je eerste dag school. Je was zo fier dat je vooraan mocht staan in de klas. Je allereerste feestje met nieuwe vriendjes en je allereerste lief. Die momenten blijven we koesteren. Ik weet ook nog hoe je een op je 18e met een tattoo naar huis kwam. Papa vond hem geweldig, maar ik vond het maar niets. Nu ik erover nadenk, is en blijft hij supermooi. Ik wil je graag bedanken voor de kleur dat jij in ons leven hebt gebracht. Ik wil je bedanken voor al die keren dat je had geholpen toen we het zwaar hadden. Er zijn nog duizend anderen dingen, maar anders word deze brief een boek. We laten je wat achter, spring er voorzichtig mee om. We zullen je missen.

Liefs Mama en papa x

Ik legde de brief terug voor de flik zijn ogen. Een kleine traan verliet mijn ooghoek en viel net op het blad. De flik begon wat ongemakkelijk te worden. "Zal...zal ik iemand halen?" Ik schudde mijn hoofd en als een echte men beheerste ik mij. "Het is goed." Ik bleef koel en hij begon met zijn vingers te spelen. "Ze laten je 3 miljoen achter." Ook al was het een groot bedrag, ik verroerde mij niet. "En je moeder heeft nog iets kunnen zeggen op haar ziekenhuis bed." Hij nam een papier en ik zag de schuine, dikke letters staan. "Omdat ze denken dat je nog niet met het geld kunt omgaan, moet je bij je Daryll gaan wonen in Los Angeles." Nu pas werden mijn ogen groter. "Ik ben volwassen." Ik zuchtte en liet mijn handen door mijn handen glijden. "Sorry Silva, het is ondertekend door de jeugdrechter. Dus het zal moeten." Ik wilde op tafel slagen. "Je vliegtuig vertrekt binnen twee weken." 

Verslagen verliet ik het politiekantoor en ik stapte naar huis. "Ah, hij is thuis." Ik zag Lance en Chase in de zetel zitten. "Martha, is er sterke drank?" Ze lachte. Martha, de beste vriendin van ma. Het verlies moest voor haar zwaar zijn geweest. "We weten van het nieuws Clay." Ik ging naast Lance en Chase zitten. "Hé, kop op man." Ik pufte en zei: "Ik begrijp het niet, waarom mag ik niet bij jullie bij blijven?" Chase verslikte zich in zijn drank. "Wat? Is er iets wat ik niet mag weten?" Martha legde haar warme hand op mijn bovenbeen. Ze was altijd al een tweede moeder voor mij geweest. "...Euhm...omdat wij ook naar LA gaan." Lance lachte en nam een sigaar. "Sorry?" Ik had de boodschap niet begrepen. "We gaan allemaal naar LA, bij Darryl." Het was even een schok voor mij. "En het huis?" Ik was er mee opgegroeid. "Komaan man, laat zien dat je een man bent. Het is maar een huis." Ik keek Lance aan. "Zegt de 35-jarige man die zelf nog geen huis heeft." Hij gaf me een duw. "Eh gasten stop!" Martha blies. "Omdat Nia en Alejandro geen goede band hadden met zijn broer, besloten ze jou aan hem voor te stellen." Ik volgde niet. "Wacht, mijn eigen nonkel wist niets van mijn geboorte?" Chase verborg zijn lach. "Laten we zeggen dat je pa niet zo goed kon optrekken met zijn broer." Tegen stribbelen had geen zin. "Goed, zolang er maar lekkere wijven zijn!" Ik zette het droevige gezicht van mij af en gaf Lance een hand. "That's the spirit jongen!" Chase gaf mij een schouderklop. "Wanneer was de laatste keer dat je nog eens hebt geneukt?" Ik hief mijn schouders op. "Eergisteren? Met het buurmeisje volgens mij." Martha draaide met haar ogen en nam de valiezen. "Mannen, allemaal hetzelfde." Lance knipoogde naar zijn vrouw. "Schat, geen paniek. Ik neem je wel hard als we in het vliegtuig zitten." Een lach verliet mijn mond. Ze gooide een kussen op zijn hoofd.

En dat was de laatste herinnering van mijn oude huis in Europa. Ik werd wakker en zat nog altijd op het vliegtuig. Drie dagen na de begrafenis zijn we vertrokken. We wilde allemaal korte pijn. Na de emotionele speech die ik had voorgelezen werd het stil in de zaal en ik zag een paar tranen vloeien. Het was pa's wens om naast Matthew begraven te liggen. Zijn beste vriend die hij verloor in de strijd tegen Joe's bende. Zouden ze nog leven? Ik dacht dat pa en ma met ze hadden afgerekend. "Man, biertje?" Ik nam het aan van Chase. Hij gaf een vertrouwde slag op mijn been. "Het komt goed. Als we bij Daryll zijn, je zal je ogen niet geloven."

"Hoezo?"

"Je nonkel is één van de grootste fuifhangers van LA. Als je wilt uitgaan in LA, dan moet je bij hem zijn. Hij geraakt over al binnen en hij is overal de baas." 

"Dan moet hij wel veel geld hebben?"

"Natuurlijk, hij heeft een villa met 10 slaapkamers. En...de wijven zijn daar super geil." 

Toen Chase knipoogde herkende ik mijzelf in hem. Hij was 36 geworden, maar had nog altijd geen vrouw. Bij mij kwamen de liefjes er maar bij. Ik bracht er de nacht mee door en dan ging ik naar de volgende. Chase en Lance zeiden dat ik mijn uiterlijk van Alejandro had en mijn karakter van Nia. Ik was een echte bad boy, maar met een klein hartje zoals mama. Ze vertelde altijd voor het slapen hoe ze pa had ontmoet in de bar. Het was totaal niet romantisch, maar de seks was wel goed. "Beste reizigers, links van u ziet u Los Angeles." Na tien uur vliegen wilde ik uit de stoel komen." Het was 's avonds en overal brandde licht. Ik moest zeggen, ik zag het wel zitten...