De tour

Het begon allemaal hier...

De muziek dreunt in mijn oren, zo hard staat het. Terwijl ik de muziek nog harder zet beginnen er nog meer mensen te juichen. Ik ben DJ, misschien zit je al te denken: 'dat is toch zo'n standaard verhaal maar nee dat is het niet, dit verhaal niet.'
Lekker gedaan liz, rob geeft me een high five. Het geeft me altijd een kick als ik zo het podium afloop. Ik geef een knuffel aan bo, zij is mijn beste vriendin. Bo staat echt altijd voor me open en ik vind het zo vet dat ze met me mee is gegaan met deze tour de hele wereld over. 'Nog even een drankje doen aangezien dit een top optreden was?' Ja natuurlijk! Roepen rob en liz. We pakken onze jas en lopen richting de uitgang. Net wanneer ik de weg wil lopen word ik al weer tegen gehouden door een paar fans. Terwijl ik met ze begin te praten, denk ik aan mijn familie. 10 jaar geleden toen ik 9 was, zat ik in een pleeggezin. Ik vond het pleeggezin helemaal niet leuk. Mijn pleegmoeder was verslaafd aan drinken en ze sloeg me wel eens, mijn pleegvader kwam elke nacht naar mijn kamer om vreselijke dingen met me te doen. Ik was het toen zo gewend omdat ik zo jong was. Toen mijn juf erachter kwam heeft ze de jeugdzorg ingelicht. Ze hebben mij toen overgeplaatst naar de familie Willems. Daar woon ik nu samen met mijn pleegbroertje rob. Hij is echt een van mijn beste vrienden geworden en ik wil hem echt niet meer kwijt. Toen ik bij de familie kwam heb ik een beetje leren omgaan met een dj set, al gauw bleek dat ik er erg goed in was, ik kreeg een contract en nu reis ik de hele wereld over. Waneer ik eindelijk buiten ben ruik ik de straten van SAN diego. Het ruikt lekker naar bloemtjes. Het is eventjes lopen,een kwartiertje ofzo maar ze hebben daar echt heerlijke bier en appeltaart. Niet de perfecte mix maar het is echt verrukkelijk.
Na 15 minuten zijn we er dan eindelijk. We gaan bij de bar zitten en pakken de menu kaart. 'Nou wat zullen ze vandaag voor ons in peto hebben?' Roept bo. We beginnen gelijk allemaal te lachen. Wanneer de bar man ons ziet, komt hij naar ons toe. 'En wat kan ik voor jullie betekenen?' Ik neem het woord dus ik zeg:' doe maar 3 keer een radler en 3 keer een appeltaart met slagroom alstublieft' de barman schenkt gelijk in, dan vraagt hij aan ons: 'hebben jullie iets te vieren?' Ik wil het wel zeggen maar ik besluit er voor om er geen lang verhaal van te maken. 'Nee we zijn gewoon blij' we praten door terwijl we alles krijgen. Wanneer we alles op hebben lopen we weer naar huis. Wanneer we door een klein steegje lopen richting ons hotel horen we opeens geschreeuw achter ons. Wanneer ik me omdraai zie ik dat het mensen met geweren zijn. Voor dat we ons om kunnen draaien hebben ze ons al onder schot.