De reis naar Congo, een spoor van liefde

1: Het begin

POV Megan

De bel was nog lang niet gegaan. Toch liep ik alvast het klaslokaal in. Ik pakte mijn tas uit. Welk vak ook alweer? Ohja, wiskunde. Wat een shit rooster eigenlijk. Maandag het eerste uur beginnen met wiskunde. Hopelijk hadden ze eindelijk een keer een fatsoenlijke, goed geklede wiskundeleraar. Ik keek om me heen, het lokaal was vrolijker dan vorig jaar, er hingen allemaal interessante posters op de muur. Die had de nieuwe leraar vast op gehangen. Ik viste mijn agenda uit mijn tas. Hij was vrolijk versierd met bloemen. Ik had hem zelf gemaakt. Onderin stond mijn naam. Megan. Het miezerde buiten, de zomervakantie was voorbij en het zomerweer duidelijk ook. Ik keek uit het raam. Dat deed ik wel vaker. 'Zozo, jij bent vroeg. Je hebt zeker veel zin in het nieuwe schooljaar?', klonk een vriendelijke stem achter me. Ik draaide me om. Er stond een jonge man voor me. Ik schatte hem niet ouder dan 25. Er lag een vrolijke glimlach op zijn lippen en zijn ogen straalden. Zijn donkerbruine haar kwam tot net onder zijn oren en zat een beetje in de war. Het viel me op dat zijn ogen felblauw waren, niet dat lelijke waterige blauw, nee, zijn ogen waren echt mooi. Hij droeg een T-shirt en ik kon zijn gespierde armen goed zien. Ik bedacht me dat ik al die tijd naar hem had zitten staren zonder antwoord op zijn vraag te geven. 'Euh, ja natuurlijk', stamelde ik met een rood hoofd. 'Ik ben meneer de Groot, je nieuwe wiskunde leraar. Maar noem me maar Jayson, dat meneer werkt op mijn zenuwen', hij gaf haar een hand. 'Ik ben Megan', zei ik. 'Dat had ik al gezien', hij wees naar mijn agenda. Het enige wat ik kon doen was glimlachen en naar hem kijken. Hij glimlachte terug, draaide zich om en liep naar het bureau. 'Dit is mijn eerste dag voor de klas, dus misschien kan jij me een beetje helpen', vragend keek Jayson haar aan. 'Ja hoor, geen probleem', glimlachte ik rustig. De les ging veel te snel. In de pauze kletste ik met mijn klasgenoten. Maar ik was er niet echt bij met mijn hoofd. In de hoek van de aula zat Jayson een broodje te eten. Opeens keek hij me recht aan. Ik draaide me snel om. '.......hij is echt knap', zei Sandy, mijn beste vriendin. 'Wie?', vroeg ik. Een angstig gevoel bekroop me, zou zij Jayson ook wel interessant vinden? 'Hij', Sandy wees naar een foto van Justin Bieber die ze in haar agenda had geplakt. 'Ja, heel knap.' Alleen jammer dat hij zo'n vreselijk karakter heeft, dacht ik erachteraan. Opgelucht zuchtte ik. Tot ik in de gaten had wat ik aan het doen was. Ik was verliefd aan het worden op een leraar. Dat gebeurde toch alleen in boeken? Niet dus. Stoppen! Nu! Dacht ik. Maar het hielp niet. Elke keer als mijn gedachten afdwaalden, zag ik Jaysons blauwe ogen voor me. Inmiddels zaten we bij geschiedenis, het laatste uur van die dag. 'Waar zit jij met je gedachten?', vroeg Sandy, 'Heb je soms een geheime vakantieliefde?', grinnikte ze erachteraan. Ik sloeg Sandy met mijn geschiedenisboek. 'Natuurlijk niet!', zei ik. 'Willen de dames achterin ook even opletten terwijl ik iets vertel over de moord op Willem van Oranje?', vroeg mevrouw van Vliet. 'Maar natuurlijk mevrouw van Vliet', zeiden de vriendinnen braaf. We schoten in de lach omdat we het precies tegelijk zeiden. Maar de boze blik van mevrouw van Vliet liet ons stoppen. Toen de laatste les eindelijk was afgelopen, fietste ik snel naar huis. Mijn vader was druk bezig in zijn werkkamer. Ik schonk wat te drinken in en liep de trap op. Ik plofte op mijn bed neer. Meteen dacht ik weer aan Jayson. Waarom hij? Ik kon geen antwoord bedenken.