Chapter 1

14 0 0
                                        

I found myself sitting in the corner of our room. The laughters slowly fading. Parang ganun kadali lang para sa iba na baliwalain ang presensya ng kaklase namin. May iba na todo pagpapaganda lang, they never treasured the moments tapos magsisisi kapag naging memories na lang.

"Goodbye guys" napatingin ako sa president namin na nakatayo sa harapan. Inayos niya yung eye glasses niya, his fixed uniform are full of signatures of our classmates. Tapos na kasi yung farewell party namin. We will faced the next chapter of our lives, our senior highschool.

"Janna Tychie Lapitan, you will never be replaced as my kadaldalan buddy" mahina akong napatawa then i salute him. Sa kanya ko kasi natutunan na dumadaldal kahit may teacher. He is my favorite president, hindi siya yung mayabang , hindi pa chill , at hindi nanlalaglag. Kaya siguro halos lahat samin ay gustong gusto siyang president at the same time kase ay napaka responsable niya.

"Nako naman president, ayoko ng kadramahan" napatawa kami sa sigaw ni Miya. Halata sa kanya yung pagiyak, her braid hair are now messed up, may cake pa sa kaliwang pisngi niya.

"Wag ka na umiyak tol " sabay bato ni Kurt ng papel sa ulo ni Miya.

Napatigil naman si Miya at masamang tumingin kay Kurt. Mortal silang magkaaway. Kaya mamimiss ko din yung paghahabulan nila tuwing recess.

Napairap ako sa kawalan. Thats why i hate summer. Summer is full of goodbyes. You willl feel alone in the middle of bright sun, kung gaano kasakit ang pagtama ng init sa balat , ganun din kasakit ang pagtama ng mga alaala sa isipan mo.

I never enjoyed my summer life. I love beaches , but i hate the sun . I love the idea of hot days but i hate how it feels.

Siguro nga ganun palagi, kahit sa pinakapaborito mong ulam ay may kinaayawan kang rekado doon. Katulad sa buhay natin, kahit pa sabihin nating paborito natin ang dagat , ayaw natin minsan ang alon nito.

Did you get my point? It feels real when rainy days because rain can be consider as your tears but can the bright sun consider as your bright smiles? Hindi naman diba?

"Dude, i love summer" napatingin ako sa lalaking kagigising lang. Hindi ko alam kung bulong lang ba yung sinasabi niya or pinaparinig yun sakin.

Inayos ko ang magulo kong buhok , at muling napatingin sa kanya.

"Do you know why i love summer? " Hindi ako muling umimik. Inilagay ko sa bulsa ng aking palda ang kamay ko.

I dont want to hear his thoughts, ayoko na kinokontra ang sinasabi ko.

"Because summer is all about freedom" but then , i closed my eyes. Kapag ganito ay hindi ko mapigilang makipag argumento. Pinapatunayan ko sa kanila na mali sila ng sinasaad and yan ang pinakaayaw ko sa sarili ko.

"What exactly freedom are you talking about?" pinasadahan niya ng kamay ang kanyang basa basang buhok. He smiled, wala akong magawa kundi titigan lang siya .

"Away from stress, away from people who once considered you as a friend. "

"You mean toxicity?" Kinuha niya ang papel sa lamesa at pinagpupunit yun, hinayaan niya ba magpatak ang pira pirasong papel sa sahig.

"Yes , summer is one of reason why people are now true to their selves. Hindi na nila kelangan magpanggap. "

"No, bright sun will always be the bright smile" i immediately declined his statement.

Tumigil siya sa pagpira piraso ng papel then he draw something , a sun!

"This sun is bright like the true intension of person's soul. " Pagkatapos ay gumuhit siya ng ulan, "and this rain is like the true feelings of a broken person"

Humarap muli siya sakin " This two season are true , but i chose the summer , you know why? "

Kumunot muli ang aking noo at tumingin sa kanyang drawing. Ngayon ko lang siya nakausap , sa tagal naming magkaklase. Hindi ko maintindihan ang nais niyang iparating.

Parang kahit anong lalim ng pagiisip ko ay nahuhulog na lang ako don at walang makuhang matinong sasabihin doon.

"But still summer can be the reason why we are all sad . Summer is not all about enjoying the vacation, sometimes its about collecting all the sad memories that might break us when the night comes. "

"You see, freedom is not about away from stress , away from once you called a friend" tinuro ko ang araw na dinrawing niya " this sun symbolises happy memories " and tinuro ko ang ulan " and this rain symbolises your problems " pagkatapos noon ay tinuro ko ang mga maliliit na piraso ng papel na nasa sahig " this is shattered pieces of papers will become you "

Kita ko kung paano nawala ang ngiti sa kanyang mapulang labi, dahan dahang kumunot ang noo niya na may makapal na kilay. Napatingin siya sakin na tila pinagaaralan ang aking mukha.

"Even the greatest and the happiest moments will became a saddest memories once the problems win against your mind, and you will became the shattered pieces once the memory attacks your heart"

Mabilis niyang kinusumot ang papel na pinagdrawingan niya at binato uli yun sa basurahan , sa pagpaling ng kanyang mukha ay nakita ko ang kulay itim na hikaw sa kanyang kanan na tenga.

"Maybe your right" mahabang katahimikan ang namayani sa aming dalawa.

Ngunit muli akong napatingin sa nakaubob na lalaking katabi ko.

Suddenly i asked why?

"Because my intension is to hide my true feelings as a broken hearted one. "

Napatigil ako sa pagiisip. Ive never talked to this person about his feelings. I have no idea whats going through in his deepest mind but when i hear his reason about summer i learned something.

Maybe hes right , summer is sometimes be our escape , maybe summer can be our hiding place , maybe summer can be considered our freedom away from stress, from people who once considered as a friend , away from toxicity.

"I have great conversation with you"

I extend my hand for a handshake.

"Nice to meet you Morpheus Joseph Manansala"

"Till we talk again, dude. "

"Have a great time , goodbye "

" See you soon not goodbye"

Summer HeartbreaksDonde viven las historias. Descúbrelo ahora