Ben kim miyim?
Ben ruhu kırılmış bir kızım,
Ben kim miyim?
Ben kalbi paramparça olmuş bir kızım
Ben kim miyim?
Ben her şeye rağmen güçlü kalmayı başaran bir kızım
Ben kim miyim?
Ben Ayris Ongunum
****
Size biraz ailemden bahsedeceğim. Annem yok. Hayatımda tutunduğum tek kişi babam. Baba kelimesi bana sadece bir aile ferdini değil, güçlülüğü, güldürmeyi,bir çınar ağacını ve sizin güçlü diye hitap ettiğiniz her şeyi barındırıyor...
Peki annem mi...
O yokbu
Ya da var , bilemiyorum. Nerede, şu an kiminle, neler yapıyor, hatta nefes alabiliyor mu onu dahi bilmiyorum...
Onunla ilgili tek bildiğim şey ismi ve fotoğrafı. Neden gittiğini de bilmiyorum. Ama gerçek hayatta hiç görmedim. Bir kez olsun onu görmek, o kokusunu diğer çocuklar gibi içime çekmeyi çok isterdim. Şimdi bir dilek dileyin gözlerinizi kapatın ve bir dilek dileyin sanki tek dileğiniz oymuş ve gerçekleşecekmiş gibi...
Benim tek dileğim Annem...
Aslında babam, annemin yokluğunu hiç bir zaman hissettirmedi. Yani en azından o öyle düşünüyor. Dışarıda annesi ile alışveriş yapan ya da sevgililerini ona anlatan kişiler gibi olmak bile istemiyorum. Tek istediğim bir kere de olsa sadece tek bir kere de olsa onun kokusunu içime çekmek. Hem de doya doya...
Sıra kendimi anlatmakta, ben 16 yaşında, okuldan nefret eden, hayatı tek kitap okumak ve müzik dinlemekten yana olan asosyal bir kızım. Tabii bir iki arkadaşım var ama sadece arkadaş. Her şeyimi babamla paylaşırım ne var ne yok her şeyimi bilir. Beni mutlu etmek, güldürmek için elinden geleni yapar. Evet, birde halam vardı. Annemin yerini doldurmaya çalışan ama 2 yıl önce trafik kazasında ölümün karanlık yolculuğuna kapıldı...
****
Yine klasik bir sabah. Sabah 7.30 alarmı ile gözlerimi açtım. Ancak uyanmadım sadece açtım ve alarmı 7.45 ' e ayarladım tekrar gözlerimi kapattım ancak uyumadım. O alarm da çaldığında lavaboya gidip elimi yüzümü yıkadım, ihtiyacımı giderip mutfağa gittim. Ama sabahları hiç iştahım olmadığı için masadaki çerez tabağından 3 tane kuru kayısı ağzıma attım. Tekrar lavaboya gidip dişlerimi fırçaladım. İşimi hallettikten sonra odama gidip boy aynamdan kendime baktım. Gördüğüm şey; yıkılmış, kırılmış, ruhu paramparça olmuş, kalbinde ki yaraları tek bir yara bandı ile tutturmaya çalışan bir kız hepsi bu. Saçım başım dağılmıştı. Kendi pasaklılığıma bakıp zorda olsa küçük minicik bir tebessüm ettim. Hazırlanmanın vaktinin geldiğini düşünüp beyaz kapaklı gardırobuma doğru ilerledim. Siyah kot pantolonumu ve elime gelen ilk kazağı aldım ve giydim. Güzel olmasını veya olmamasını umursamıyordum. Zaten ruhum paramparçaydı, kıyafetlerim düzgün olsa ne olurdu ki?
Babamın bana doğum günümde hediye ettiği siyah sırt çantamı sırtıma geçirdim. Ve kapıya doğru yöneldim. Siyah botlarımı ayağıma giydim. Kapının anahtarını taktım ve kitledim. 'Acaba benim de anahtarım var mıydı? Kalbimin anahtarı var mıydı? Varsa kimdeydi'
Okul evime 15 dakikalık mesafede olduğu için yürümeyi tercih ediyorum genelde. Kulaklığı, telefonumdaki kulaklık bölümüne taktıktan sonra önüme gelen ilk şarkıyı açtım. Çıkan şarkı TNK' nın Söyle Ruhum söyle şarkısıydı. Şarkıda bir bölümde 'söyle ruhum söyle acılar biter diye, sen bittin mi söyle' diyordu. Ve bu sözler kalbime işlemişti. Şarkılar değişti. Ve ben okula gelmiştim. Çok tanınan biri değildim. Okula girip 10-D sınıfını buldum ve en arka sağ köşeye oturdum. Genelde hep oraya otururdum. Ve tek otururdum. İnsanları sevmiyorum. Kalabalığı sevmiyorum. Saçmalar hatta ben kendimin bile kalabalık olduğunu düşünüyorum. Çünkü ruhum paramparça ve bunlar beni çok kalabalıklaştırıyor. İlk dersimiz edebiyattı. Sayısalım berbattır. Ancak sözelde işler değişiyor. Edebiyat kitabımı çıkartıp telefonumdan şarkı açtım dinlemeye başladım. O arada yanıma birinin oturduğunu hissettim. Ama kafamı kaldırıp bakmaya niyetim de yoktu. Her kimse birazdan giderdi zaten. Ruhu pararmparça bir kıza, bir kişi en fazla ne kadar dayanabilirdi ki zaten...?
