Si Sa'di ay hindi ang tao upang i-play ang chess game ng iyong pag-ibig.Ito ang malungkot na kuwento ng pagmamahal. Ang isang kuwento na umuulit hangga't umiiral ang kristal na bola ng oras, hangga't ang bola na ito ay hindi nag-crash sa isang bituin, isang bituin mula sa ibang panahon. Ang "Oras" ay marahil ay sumabog mula sa loob dahil sa mga malungkot na kwento na ulitin at punan ito sa kapasidad. Kapag ang oras ay pumupuno sa pag-ibig, umaapaw sa damdamin, at nagbubuga ng luha at sumigaw ng kalungkutan, ang mga kristal na pader nito ay masira. Ngunit ang bawat kuwento ng pag-ibig ay gagawin ang isang tahanan sa mga particle ng sirang globo at, mismo, ay gumawa ng isang bagong "oras." At marahil ay darating ang isang araw kung kailan ang kawalang-hanggan at ang lahat ng nilikha at ang lahat ng bagay na hindi nalikha ay walang anuman kundi mga butil ng kristal na nasa kanilang puso isang binhi ng pagmamahal, isang binhi ng malungkot na kuwento ng pagmamahal. Pagkatapos, ang oras ay magiging isang babae at isang lalaki na natutulog sa isang bubble ng oras .... mga kuwento na may mga pagtatapos ay hindi pa rin pareho.
Alamak! Gambar ini tidak mengikut garis panduan kandungan kami. Untuk meneruskan penerbitan, sila buang atau muat naik gambar lain.
Choi SulliMarami ang nakakaalam ng babae ngayon, para sa mismong kuwentong ito, at ang pangalan niya ay hindi nagbabago ng anuman. Siya ay isang babae na sumulat ng sarili sa kanyang mga kuwento. At mayroong tao na ang pagkakaroon o pagkawala ay pareho dahil walang nakakaalam sa kanya. Kung paano nila nakilala ang isa't isa ay hindi masyadong mahalaga. Kapag ang isang kuwento ay nais na gumawa ng hugis, ito ay mahanap ang paraan: naghahanap ng trabaho, pagbabasa ng isang kuwento, ang pag-publish ng isang libro, ito ay walang pagkakaiba.Ang babae ay simple. Walang distansya sa pagitan ng kanyang isip, ng kanyang dila, at ng kanyang puso. Ang kanyang pananalita ay kapareho ng kanyang mga saloobin at damdamin niya. Sa negosyo ng pag-ibig, hindi siya naniwala sa oras talaga. Siya ay nasa pagmamahal sa lahat ng oras, hindi katulad sa mga mahuhulog sa isang sandali at pagkatapos ay kalimutan ang lahat tungkol dito ....Iyon ang dahilan kung kailan noong unang nakita niya ang lalaki na kanyang sinabi, "ikaw ay gwapo, maging magkaibigan tayo ... Ako ay napakalungkot."Ang lalaki ay nakaupo sa likod ng mesa na may malinis na mukha at buhok, at isang makapal na dayami sa kanyang mukha. Tinitigan niya ang babae, nakangiti nang basta-basta. Ang kanyang paraan ng pag-uugali ay tulad na siya nabuo walang impression tungkol sa kanya maliban na ang babae ay hindi higit sa isang bata na kung saan ang isang nobelista ay maaaring gawin.Binasa ng lalaki ang maikling kwento ng babae at nagpanggap na interesado sa kanila, nagsimulang magsalita tungkol sa mga bagay na dapat niyang banggitin nang walang pagbigkas ng isang salita tungkol sa pagmamahal. Napagpasyahan ng babae na kung nagsulat siya ng mga magagandang kuwento, ang lalaki ay magiging kanya.Ang mga araw ay lumipas at pinanatili ng lalaki ang tahimik na ngiti sa kanyang mga labi at iniwan ang lahat ng kondisyon at nakabitin sa hangin.Ang babae ay gaya ng lagi niyang ginawa. Gusto niyang tulungan ang kwarto, hanapin ang mga libro at ang mga istante, ayusin ang mga papel sa mesa, ihayag ang mga ito, at muling ayusin ang mga ito .... Ang babae ay walang pasensya sa bawat hakbang na kinuha niya at sa bawat salita na kanyang binigkas at isang araw matapos niyang magulo ang mga bagay sa buong lugar, umupo siya sa harapan ng lalaki at sinabi, "Bigyan mo ako ng iyong kamay, gusto kong sabihin sa iyong kapalaran."Sinabi ng lalaki, "Maghintay ka hanggang maging isang manunulat."
