Cadının Varisleri

Geçmişten Rüyalar

"SEN BİR CADISIN VERNALİA, SEN BİR CADISIN!"
"ABLALARIN GİBİ SEN DE BİR CADISIN, HAKETTİĞİNİ BULACAKSIN VERNALİA"
onlara dokunma, çocuklarıma dokunma Crander...
Ve tiz bir çığlık.

Sıçrayarak uyandı Slyiena. saat sabaha karşı 04.28di. yavaşça doğruldu, rüyasını hatırlama çalıştı. bağıran kadının yüzünü hatırlamaya çalıştı. Bana ne kadar da benziyor diye düşündü. Kendisine bu kadar benzeyen kadını haftalardır rüyasında görüyordu. Bu kadın ne zaman rüyasına girse rüyaları tiz bir çığlıkla bitiyor, vernalia'nın gözyaşları görünüyordu. çok acı çekiyor olmalıydı. Rüyası hakkında düşünmeyi bırakıp araştırma yapmaya karar verdi. cadılar ve varisleri hakkında.

Cadılar... cadılar... bir sürü mitolojik efsaneyle karşılaştı. bir sürü kötü karakter. oysa ki rüyasındaki Vernalia kötü kalpli olamayacak kadar içtenlikle ağlıyordu, kötülüğü düşünemeyecek kadar çaresizdi. Bu efsanelerin saçma olduğunu düşünerek sayfayı kapattı. Her zaman olduğu gibi kendini uykuya verdi, ona iyi gelen tek şey buydu.

Sabah Annesi Elleria onu kahvaltı için kaldırdığında slyiena'nın aklına gelen ilk şey rüyasıydı. Her sabah olduğu gibi. Yorgun adımlarla banyoya ilerlerken annesi acele etmesi için bağırdı. Banyoda aynaya baktığında günlerdir uykusuzluktan mosmor olmuş gözlerini gördü. Aceleyle mutfağa indi.

Annesi Elleria sıcak bir tebessümle onu karşılarken direk nasıl uyuduğunu sordu. Slyiena bunun ne anlama geldiğini biliyordu. Annesi yine o garip rüyaları görüp görmediğini merak ediyordu.
-Evet anne, yine o "garip" rüyaları gördüm. Hayır, vernalia denilen kadını aklımdan hala çıkarmadım.
-Ah slyiena. Seni tabiki de suçlamıyorum. Senin yaşındayken ben de çok rüya görürdüm -tabiki hiç biri bu kadar garip değildi- bunları kafana takmamalısın. Baksana uykusuzluktan gözlerin mosmor olmuş. Ayrıca ben bir şey düşündüm. Yani biz düşündük, babanla. Belki de bir psikologdan yardım almak sana iyi gelebilir. Belli ki bu işi kendi başımıza çözemiyoruz. Değil mi Newt?
Babası başını sallayarak onayladı. Slyiena yaşaran gözleriyle ailesine baktı. Belli ki bu iş başına iş açmıştı. Artık rüyalarını içinde tutmayı öğrenmeliydi. O düşünürken servis sesi duyuldu. Gözündeki yaşları ve aklındaki düşünceleri eliyle bir kenara itip evden çıktı.