Σε εχω δει πως πονας απο τις κακουχιες της καθημερινοτητας σου και εχω παρατηρησει τα δάκρυα που κρατας να μην πεσουν και γινουν ενα μεγαλο ατελειωτο συναισθηματικο ποταμι. Μα καπου πρεπει να ξεσπας ψυχη μου και αυτος ο τροπος είναι ο πιο ασφαλες και ο πιο λογικος. Μην παρακινεις τον εαυτο σου σε συνθηκες που αν βρισκοσουν σε ηρεμη κατασταση θα γελαγες. Παιχνιδια του μυαλου λεγονται αυτα και πρεπει να ξεφευγουμε αλλιως αν μπεις σε αυτο το τριπακι δεν ξαναβγαινεις τοσο ευκαλα. Για αυτο κανε μου μια χαρη και προσεξε τον εαυτο σου σε φυσιολογικο οριο και οχι εγωιστικα και μην φοβάσαι ολα φτιάχνουν. Παντα ολα θα φτιαχνουν στο τελος με λιγη υπομονη οπως το παιδακι που θα ξαναφτιαχνει συνεχεια το καστρο του στην αμμο γιατι χαλασε ή ακομα και μια αράχνη τον πατημενο της ιστο!
YOU ARE READING
Thought's
Non-FictionΑυτό είναι ενα μικρο βιβλίο που θα γράφω διάφορες σκέψεις μου με άνθρωπο κεντρικο χαρακτήρα κυρίως.
