Delilah

Mijn handen glijden rustig over de bast van een boom. 'Delilah' roep ik terwijl mijn voeten zich verplaatsen over de grond. .Mijn hond is vandaag weggelopen. Zij is over een hek gesprongen. Ik wilde haar vinden voordat mijn ouder thuiskomen. Het begint donker te worden en om mezelf te kalmeren sluit ik even mijn ogen. Geuren van mos, aarde en hout vullen mijn neus. Mijn hand glijdt nog steeds over de barst van de boom. Ik voel de harde buitenkant, het voelt koud en gerimpeld. Wanneer ik mijn ogen open is de lucht zwart als of er een donkere sluier over het bos is getrokken. 'Hoelang heb ik hier gestaan?' vraag ik mezelf zacht. Het mos onder mijn schoenen wordt steeds kouder. Het wordt steeds moeilijker om mijn omgeving te zien. Het enige wat ik zie zijn de silhouetten van de bomen.
Ik loop wat verder wanneer ik merk dat mijn vingers tegen iets koud en nat glijden. Mijn telefoon haal ik uit mijn zak voor wat licht en zie dat er rode bloed over de boom glijd. In het bloed is een H geschreven. Bij de volgende boom is het hetzelfde maar in plaats van een H staat er een A. De angst die al in mijn lichaam zat versterkt. Elk haartje in mijn lichaam staat recht op. Wanneer ik de volgende 4 bomen zie, zie ik wat er op 6 bomen op een rijtje was geschreven. Delilah.
Mijn hart klopt nu zo hard dat het voelt alsof het uit mijn lichaam gaat springen. 'Delilah!' roep ik nog een keertje in de hoop dat de golden retriever kwispelend naar me toe rent. Ik hoor wat geblaf en ren naar het geluid. Tranen rollen over mijn wangen door de angst. Wanneer ik Delilah zie gaat de angst voor een seconde uit mijn lichaam. Ik ren naar haar toe en geef haar een enorme knuffel. Ze blijft blaffen. Ik draai me om om te kijken waar ze naar blaft. Er staat en vrouw gekleed in een lang wit shirt. Ze heeft een mes in haar handen waar dieprode bloed van afdruipt. Ze kijkt me recht in haar ogen aan. Ze heeft felblauwe ogen en lichtblond haar. 'Gaat het?' worstel ik uit mijn mond. "Ze staat daar maar en lacht. Op dit moment blaft Delilah niet meer, ze piept. Ik kijk om me heen en zie dat Delilah en ik zijn omringt door allemaal vrouwen. Ze dragen allemaal dezelfde kleren en lachen allemaal. Ook hebben ze allemaal een mes in hun handen. Ik grijp delilah vast en probeer weg te rennen. Er is een plek waar geen vrouw staat. Het moment dat ik bijna uit de cirkel ben struikel ik. Ik smaak een beetje bloed in mijn mond, het smaakt net als ijzer. Ik heb Delilah nog steeds vast en ze geeft wat likjes op mijn hand. Ik ga weer zitten om haar te knuffelen. Op dat moment komt er nog iemand staan. Op de plek waar ik wilde ontsnappen. De persoon heeft niet dezelfde kleren aan als de rest. Wanneer ze dichterbij komt zie ik dat ze een vrouw is. Ze draagt een lang zwart gewaad met een capuchon. Ze staat daar maar. Ik pak snel mijn telefoon in en tik in 112. Wanneer mijn telefoon abrupt op de grond valt. Ik probeer de telefoon optepakken maar de telefoon zinkt weg in de grond. Het laatste wat ik hoor is 'waarmee kan ik u helpen? Ik pak Delilah nu vast en knuffel haar. Mijn tranen rollen in haar vacht. Ik kan haar niet redden.
'We danken de heer voor alles wat hij ons geeft' zegt de vrouw in het gewaad. 'Hij geeft ons alles wat we willen, voor alles wat hij heeft gedaan doen we dit offer'. Wanneer ik opkijk zie ik dat de vrouwen een snee maken in hun handen met het mes. Ze smeren het bloed op de bomen in de vorm van een ster. Ze lopen landsnaam richting Delilah en ik. Volgens mij heeft Delilah ook door dat dit het einde is. Ze knuffelt me terug en stopt met piepen.