WARRIOR PRINCESS

Prologue

Ameera's Pov

"Ameera! Ameera! Nasaan ka na bang bata ka?!"

Napahawak agad ako sa puno nang marinig ang sigaw ni Mama, halos mahulog mula sa sanga. Gising na gising ang buong kaluluwa ko! Muntik na akong mamatay nang walang kalaban-laban dahil lang sa gulat.

"Ma! Nandito lang po ako!" sigaw ko pabalik habang mabilis na bumababa mula sa paborito kong oak tree sa likod-bahay. Dito ang tambayan ko kapag bored ako o kapag kailangan lang ng utak kong mag-break mula sa pagiging tao.

Si Mama talaga, overacting perfectionist when it comes to worrying. Nawala lang ako nang kalahating oras, akala mo naman na-kidnap na ako ng alien.

"Anak, saan ka ba nanggaling?" bungad na tanong ni Mama pagpasok ko sa pinto.

"Sa may puno lang, Ma. Nagpapahangin."

"Oh siya, sige. Kanina ka pa hinihintay ni Bleu sa itaas. Ang batang 'to talaga, pinaghihintay pa ang bisita."

Namilog ang mga mata ko. Bleu? As in my Bleu? The guy who is practically invisible every Sunday?

Bago pa magsimula ang panibagong lecture ni Mama, mabilis akong tumakbo paakyat ng hagdan.

"Bleu!" sigaw ko pagkalapag ng mga paa ko sa second floor.

Naabutan ko siyang nakaupo sa terrace habang may binabasang libro. Classic Bleu. My childhood best friend with the face of a webtoon male lead—maputi, matangkad, bilugan ang mga mata, matangos ang ilong, at ang labi ay kasing-pula ng mansanas. Honestly, mas mukha pa siyang maganda kaysa sa akin. Unfair talaga ng buhay.

"Hi," tipid niyang bati nang lumapit ako.

"Anong ginagawa mo?"

"Nagbabasa. Obvious ba?"

Napasimangot ako. "Tss. Bakit ka naparito? Akala ko ba may important business ka tuwing Linggo?"

Hindi nakatakas sa paningin ko ang paghinto ng kamay niya sa pahina ng libro. Aha! Caught you.

"May problema ba?" nagtatakang tanong ko.

Tuluyan niyang isinarado ang libro at malalim na tumingin sa akin. "Hindi lang ako busy ngayong araw."

Napatitig ako sa kanya. Sino 'to at anong ginawa mo sa kaibigan ko?

"Bleu... ikaw ba 'yan?" takang tanong ko habang umaatras. "Nasanay kaya akong naglalaho ka na parang bula tuwing Linggo."

Napasiningkit ang mga mata niya. "Tss. Hindi ka ba naniniwala sa akin?"

Nang makita ko ang seryosong mukha niya, napatawa na lang ako para mawala ang tensyon. "Joke lang! Pero seryoso, panindigan mo 'yan. Bumawi ka sa akin ngayon."

"Ano na namang kalokohan ang gagawin mo?"

Pumunta ako sa likuran niya at sinimulang hilutin ang balikat niya—his ultimate weak spot. "Since miracle na nandito ka, may dahilan na akong lumabas ng bahay. Ipagpaalam mo ako kay Mama, please?"

"Tss. Saan mo naman gustong pumunta?"

"Sa secret place ko. Pero dahil kasama kita, hindi na siya secret," ngumiti ako nang malaki. "Basta ipagpaalam mo muna ako!"