The Battered Wife

Chapter 1

"Ilang beses ko bang sasabihin sayo na hindi sakin ang batang yan?!"bulyaw sakin ni Zeus.

Akala ko ba kahit anong mangyari ay ako at ako lang ang paniniwalaan niya?Pero bakit ngayon pati siya naniniwala duon?I can't blame him for that.

Why do i need to suffer like this?Wala naman akong sinasagasaang tao ah.Naging mabuti naman ako sa lahat.Pero bakit kailangan kong maranasan to?

Sometimes,i want to kill my self because i don't know what to do anymore.But,i need to be brave for my Baby's sake.

"Asawa ko,diba sabi mo ikaw ang kakampi ko what ever will happen.Right?"sabi ko habang pilit na inaagaw ang atensyon si Zeus.

"Don't call me Asawa ko!Because as far as i know i don't have a SLUT wife!"isang nakakabinging sampal ang natamo ko mula sa mabigat na kamay ni Zeus.

Noo!Be strong Christine.For your Baby's sake.

"Don't you dare call me Asawa ko again!It's disgusting!"madiing sabi niya bago tuluyang lumabas sa mansyon NILA.

Dahan-dahan akong napa-upo sa sahig dahil sa sobrang panghihina.I can't blame them.Mas pinanigan nila ang KASINUNGALIN kesa sa KATOTOHANAN.

"Hija,tumayo ka ng diyan.Makakasama iyan saiyong sanggol."aniya ni Manang Emmy at inalalayan akong tumayo.

Pagkatayo at pagkatayo ko palangay agad kong niyakap si Manang at doon umiyak sa balikat niya.I miss my Mom so much.How i wish na gawin niya din ito sakin.Pero sinong niloko ko?Sampid lang ako sa Pamilyang Villamor.Dad told me na hindi ako kasama sa plano nila.Kay Ate at kay Kuya lang ang atensyon nila.

Napabalik ako sa reyalidad ng mag-salita muli si Manang Emmy.

"Tahan na anak.Hindi yan makakabuti para sa Baby mo."sabi ni Manang Emmy habang hinahaplos niya ang likod ko.

Unti-unti na din akong tumigil sa pag-iyak.Nag-pasalamat ako kay Manang.

"S-salamat po Manang.Salamat dahil hindi ka nandidiri sakin."aniya ko habang nag-pupunas ng luha.

Nginitian naman ako ni Manang at nag-paalam na siya na may gagawin pa daw siya.

"Osiya,ako ay may gagawin pa.Humayo ka muna sa inyong silid at mag-pahinga"aniya ni Manang habang pinupunasan ang luha sa mukha ko.

Naglakad na ako papuntang kwarto namin ni Zeus at humiga sa kama.I remembered how my parents treat me.

*FLASHBACK*

"Mommy,teacher pick me as a Ms.Little School Campus!"Ate Jiyah happily announced it while we're eating our dinner.

"Really Baby?Don't worry,Mommy will buy you a very beautiful gown.And,i'll promise na ikaw ang mananalo."sabi ni Mama habang sinusubuan si Ate ng pagkain.Ate Jiyah is alredy 10 at ako naman ay 7 palang.

"Really Mommy?Yeheeey!Did you heard that Christine?Mommy will buy me a very beautiful gown!"sabi ni Ate Jiyah at binelatan pa ako.I still manage to smile eventhough sa kaloob-looban ko inggit na inggit na ako.Mom never treated me like that.

"Kala mo ikaw lang?Mommy and Daddy i am the MVP sa Basketball!"sabi ni Kuya at tuwang-tuwa na ipinakita kela Mom and Dad ang trophy niya.

"Wow!Like father like son nga naman!"aniya ni Daddy at ginulo ang buhok ni Kuya.

Mag-sasalita pa lang sana ako kaso pinutol yun ni Mommy.

"At dahil diyan,may gift kayo sa amin!"tinawag ni Mommy ang kasamabahay para ipakuha ang gift sa conpartment ng sasakyan.Agad naman na nakabalik ang inutusan ni Mommy.

"This is yours Baby!"inabot ni Mommy kay Ate Jiyah ang Ipod na matagal ko ng pinapabili kay Mommy pero ayaw niya bilhin dahil mag-aaksya lang daw ako ng pera.

"And,this is yours!"inabot naman ni Mommy kay Kuya Jhey yung PSP.Nag-aantay ako na abutan din ako ng regalo ni Mommy pero napatingin silang lahat sakin at bumalik sa kaniya-kaniyang ginagawa.

Ano pa bang aasahan ko?Na maaalala nila ako?Kahit di pa ako tapos kumain ay umakyat na agad ako sa kuwarto ko at duon umiyak.Naiinggit ako kela Ate at Kuya,why do i have to be treated like this?I feel like i'm UNWANTED.Kahit naiinggit ako kela Ate di ko sila pinagtaniman ng sama ng loob.

Junior High na ako at may gaganaping Recognation Day.I already announce it to my parents.But,they not give me an attention,they just ignored me.Pero umaasa parin ako na pupunta sila.

Nagsimula na ang Recognation pero wala parin sila Mommy until my name announced.I smiled bitterly,ano pa bang aasahan ko?Sinong magsasabit ng medal ko?Tinagurian akong VALIDECTORIAN pero walang mag-sasabit ng medalya ko.Mabuti na lamang at may gurong umakyat at sinabit sakin ang mga medalya ko.I thank her for doing that.Nagpa-picture pa kami as a remembrance.She gave me the one of the pictures.I hugged her and thank her non-stop.Di ko namalayan na umiiyak na pala ako.Atleast kahit sa sandaling iyon nakaramdam ako ng pagmamahal sa isang ina kahit di ko man siya kadugo.

*END OF FLASHBACK*

That's my memories.I never been feel how to be loved.Until Zeus came to my life.