..Üzgünüm....
Ayrılık mesajlarından sonra koltuğa uzandım.Zaten onunla aramızda olan şey hızlandırılmış bir ilişkiden başka bir şey değildi hatta bazen şakasına bana çıkma teklifi etmedin daha diye espirir yapıyordum. Tamam evet onu seviyordum ama yaşananlardan sonra günden güne sevgimin azaldığını hissediyordum. Hem bir kere bile 'günaydın sevgilim .'diye mesaj atmamış insanı unutmak zor değildi.
Yine de hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Neden ağladığımı bilmiyordum. Canım yanıyordu tam ondan kalan izleri silerken sürekli karşıma çıkması bende tekrara yol açıyordu.
Kalbim paramparçaydı. Zamanında beni o kadar mutlu yapan benimle kar topu oynayan insan çocuk nasıl beni bu hale getirebiliyordu ? Gözlerimi sıkıca kapadım, ondan geriye kalan ne varsa kalbimden teker teker attım. Kalbim sızlıyor ama aynı zamanda da rahatlıyordu. O artık yoktu ve benim için sadece geçmişten ibaretti.Arada kalmış gibi hissettim kendimi kimseyi sevemezdim o an.
Kimseyi... Ondan daha yeni ayrılmıştım ve birisini sevmek için kalbim kendisini hazır hissetmiyordu.
Ama ondan sonra farklı bir şekilde birine çekildiğimi hissettim. Eski birine...sonra bir anda hayatıma girmişti. Birden onsuz yapamam gibi geliyordu ama hayır ona kesinlikle aşık değildim. Farklı bir histi bu. Sanki ihtiyaç gibi...
Ama aşk olmasını başta istemiştim ama hakketmiyordu.
İkisi boştu zaten. Ama keşke Marvel kahramanım onlardan önce beni yolda gördüğü zaman hayatıma girseydi. Onlardan önce... Bir kere tanimayıp çıkmış ve bu bana çok acı vermişti. Ne yapacağımı bilmiyordum ve sürekli olmaz ki diye düşündüğümden nedense diğerine paslıyordum kendimi. Aslında onu tanımak istiyordum. Kişiliğini, sevdiği şeyleri ,sevmediklerini... Kalbim ona yakındı hatta ondan hoşlanıyordum ama bu aşk değildi, aşk için fedaklarlık yapmam gerekti. Zaman lazımdı. Onun saf sevgisi ve eğlenceli yapısı beni kendine çekiyordu. Korumacıydı ama abartmıyordu. Öyle ki minibüsteki çocuğun bize baktığını farketmiş bizi kıskandı galiba diye hafif sırıtarak karşılamıştı. Açıksözlüydü ve çıktıklarımın en yakışıklısıydı ölen meleğim haricinde. Ama herkeste olduğu gibi onunda kötü yanı vardı ve içiyordu. Bu beni biraz korkutuyordu biraz geriyordu biraz da onun için telaşlandırıyordu.
Keşke kötü çocuklar değil de iyi çocuklar kazansaydı. Keşke onlar yerine o olsaydı. Çünkü bütün acımı o alıyordu. Huzur veren deniz kokusu ve çam ağacı gibi kokuyordu...
Ama bilirsiniz her zaman ki kural bu iyi kız kötü çocuğa aşık olur.
Ama sanırım benim hatam tanımadan çıkmamdı.Ama inan elimde olsa her şeyi başa sarar ve bütün yoldan geçenleri süzerdim. Üzgünüm...
YOU ARE READING
