Neden bilmiyorum karışık duygular içide kalmıştım. Ne yapacağımı bilmiyorum ve bir yol göstericim yok. Çünkü kimsem yok... Artık yok bundan sonra, duydunuz kimsenin hayatıma girmesine izin vermiyeceğim. Çünkü sebeplerim var. Herkesin var ama benim ki çok farklı. Herşey şöyle başladı:
Okuldaydık evet birkaç arkadaşım vardı ama çok büyük bir arkadaş çevrem yoktu. Bunlar bazen canımı yakıyordu. Hayatımdan pek memnun olmayan bir salak gibiydim. Neden böyle oldu neden şimdi sürünüyorum işte sebebi bu arkadaşlar. Bana ihanet ettiler. Benim bunu hakkettiğimi de düşünmüyorum açıkçası ama kader bunu engelliyemeyiz. Ancak o gün bir şey oldu. İçimde fırtınalar kopuyordu. O hainlere neden diye soramadan hepsi hayatımdan çıkmıştı. Ben eve bile gitmeye utanıyordum. Çok üzgündüm. Onlar okulun kupa sergisindeki kupaları süpürmüşlerdi. Suçu da bana atmışlardı. Olay bir soygundu annemle babam beni nerdeyse beni reddedeceklerdi. Bu yüzden itiraf etmek zorunda kaldım. 2 ay okuldan uzaklaştırma yedim.Ya gerçekten hayat böyle mi? O zaman herşey beni neden buluyor neden neden? Hayatın benimle derdi ne? Aslında bir ara intiharı da düşündüm. Ama cesaret edemedim. Zaten tam bir korkağımdır. Aslında onların benimle arkadaş olabilceğine inanmamıştım zaten ama çok yanlızdım.
Nasıl bu hale geldım anlamadım. Arkadaş dediğim kişiler işte Elif, Ahmet, Faruk ve Kerem. Eger bunlardan birini görürsem bir kelimelik bir şey sorucaktım neden? Belkide hayata bakış açımı değiştirmeliydim. Yani düşününce koca bir boşluktaydım. Kederliyim umutsuzum yani ne bileyim yazdım gece yazdım gündüz bana iyi geldi. Hüzünümü, kederimi paylaşacağım biri oldu. Biri kağıt biri kalem aynı zamanda psikolağa da danıştım. Ama normal bir insan olamadım üzerime kara bir leke atıldı ama ben bunu temizleyecegim ailemi ve kendimi gururlandıracağım ancak benim bir hikayem yoktu ben bir oraya bir buraya başkalarının hikayelerinde yaprak gibi dolanıyordum artık kendi hikayemi yazma zamanı gelmişti. Geçm kaldım ama hadi başlayalım.
Tamam artık yeni düzen: her gün düzenli ders çalışacağım. Önümde beni bekleyen bir LYS var. Açıkçası endişeliyim. Sonra kırdığım herkesin gönlünü alcaktım. İşte bunarla hayata tutunmaya çalışacağım.
Belki her şeyi düzeltemem ama çalışacağım. Her şey daha güzel olcak yaa ben bundan eminim. Hayat bana bir şans verdi. Ben bunu değerlendireceğim eminim bunu sizde yaparsınız. Bu sefer zafere az kaldı.
Çok çalıştım LYS'yi kazandım hemde mühendislik bölümünü çok sevindik ailecek. İlk kez güzel bir şey başarmıştım. Bu da beni mutlu ediyordu. Hikayemin sayfaları yavaşça doluyordu. Bundan sonra güzel şeyler art arda geldi. Anneannem ameliyat oldu ve şuan çok iyi ben üniversitede ki ilk senem olmasına rağmen notlarım yetmişten aşağı gelmedi. Böylece sınıfı geçtim. O dönem sınıfa biri geldi ilk başta tanıyamadım ama sonra yoklamada ismini duyunca şok oldum bu olamazdı ama nasıl!? Ahmet YAVUZ o hain evet ama o beni nasıl bulabildi. Bunu kasıtlı olarak yaptığını biliyordum. Bu yüzden biraz daha fazla tepki gösterdim.
"Ne işin var burda?" diyerek sordum."Sanene lan." diyerek cevap verdi ben de üstelemedim. Zaten merak etmiyordum ama bir soru daha sordum "Neden?" kızardı cevap veremedi. Galiba vicdan azabı onu etkiledi. Kendini suçlu hissediyordu.
Odama çıktım yine bir şok geçirdim çünkü Ahmet benimle aynı odada kalıyordu. İyi de neden beni istesin. Yani biz az önce tartışıyoruz ve müdüre hanıma benim odamda özür dilerim bizim odamızda kalmak istediğini söylüyor ben ne kadar itiraz etsemde müdüre hanım kabul etmedi.
Ne yapacağımı bilmiyordum bir kaç gün idare ettim sürekli özür dilerim mektupları geliyordu. Ahmet gönderiyordu sonunda onunla konuşmaya çalıştım. Ona kendimi anlattım içimi döktüm oda bana döktü. Anne ve babasını kaybetmiş. Sonra özür dilemek için buraya gelmiş.
Digerlerine ne oldu diye sordum. Bilmiyorum onlarla görüşmedim o olaydan beri, dedi. İnansam mı inanmasam mı diye düşündüm. Sonra herkes bir şansı hakeder sözüyle ona bir şans verdim.
İyi ki de verdim çok iyi anlaştık. Nerdeyse her günümüz de iyi kötüydük. Ben de çok eğleniyordum onunla birlikte...
