Wraz z tytułowym dobrym starym rockiem ogarnia mnie melancholia, są rzeczy, które mogłam zrobić lepiej, ale jest też dużo takiej "mnie" za którą tęsknię. Z tym, że gdybyśmy żyli przeszłością, nigdy ta przeszłość nie byłaby idealna... Zapętliłoby się koło i biegalibyśmy jak chomiki w jedną lub czasem w drugą stronę, bo przecież myśli o tym co może kiedyś się wydarzy, też nie są nam obce. Z tego powodu melancholicy mają ciężkie życie...Każde ich wspomnienie nie jest do końca dobre, bo w momencie kiedy wspominali, mogli naprawiać, budować...Wszyscy mamy w sobie coś z takiego melancholika.... I tak, to jest nam bardzo potrzebne, bo przecież wspomnienia - te dobre, jak i te złe... Kształtują nas i prowadzą właśnie do tego momentu, w którym jesteśmy. Jednak moim zdaniem powinniśmy tworzyć siebie decyzjami, które podejmujemy teraz. Zacznijmy działać i twórzmy, bo ten świat jest dla nas, nie my dla świata... Swoją drogą jak kochać taki świat? Dlaczego mamy być tylko cegła w ścianie, jak to pięknie wyrazili Pink Floydzi? Nie musimy. Tylko pokachajmy tego człowieka, którym jesteśmy teraz! I rozwijamy się dla siebie, nie po to by zaspokoić głód. Droga przed nami jest długa i ciężka. Jednak czasem coś może ją przerwać, więc róbmy coś tu i teraz! Nie czekamy na osiągnięcie celu, przecież w tedy do niego nie dotrzemy...Nie jesteś tylko człowiekiem, jesteś aż człowiekiem i możesz zdziałać cuda. Oczywiscie żyjąc rozsądnie i celebrując chwilę obecną. ; )
Ps. Napisałam to tak strasznie spontanicznie pod wpływem emocji. Może za niedługo pojawi się coś lepszego 😂😂😂.
