Bir kaç yıl öncesine kadar kendini akıllı sanan kontrol manyağı biriydim. Sonra bir daha düzelmeyecek sandığım ayrılıklar yaşadım. Önce kurulu düzenim evim eşyalarım sonra severek evlendiğim eşim gitti. Kızımla tek varlığımla yalnız kaldım. Param yok faturalar ödenmiyor . Hayatta kimseye beddua etmem derken öyle içten ettim ki hem de öyle içten.
Kızımın sesini duymak hep iyi gelmişti . Aradım açmadı. Tekrar tekrar tekrar aradım. Arkadaşı cevap verdi sonunda. Ambulans dedi kriz dedi ... hastaneye nasıl gittim ne oldu hatırlamıyorum. Birileri korkma diyordu yavrumu görene kadar hiçbir şeyi hiç kimseyi duymadım ve o gün bir şeyleri yeniden buldum ......
