Okumayın, es geçin.

01/10/2019

Merhaba bu kitabı okuyup okumadığınız pek de umurum değil, ama bu kitabı yazmak içimi dökmek için umudum...🌌

     Günlerden perşembe, saat ona geliyor. Bela'm bana...
  Aslında çokta şey yaşamadım. Ama yıktı işte... Birkaç arkadaşım dışında ne bir aile, ne bir düzen, ne de bir hayalim kaldı. Hayatı boş kafayla yaşıyorum. Hobim yok. Aslında bir tane var... Şarkılar'ım; onlar benim için çok özeller. Resim çizmek, film izlemek veya aklıma gelemeyen binlerce şey... Hepsi çok saçma geliyor. Yakın bir zamanda ailemden  bir nurumu kaybettim. Beni her ne kadar cennetten izlese de... Şimdi de teker teker arkadaşlarımı... Hayır bu sefer cennete değil cehennemin dibine gidiyorlar. İçlerinde yalancılar, kalp kıranlar, arkamdan konuşanlar, ikiyüzlüler var ve bazı tanımadıklarını bana(bize) seçenler var ki bu en komiği(!)... Bazılarına dertlerimi anlatıyorum ama "Hey abartılacak bir şey yok. Bu kadar kötü bir durumda değilsin." diyorlar. Her ne kadar sessiz kalsam ve minnet duysamda "Evet afedersin Allah'tan belamı bu kadar bulabildim. Kahretsin!" demek istiyorum Gözyaşlarımla boğuşurken randomlarımı seçmek... Veya anılarımı yazdığım  kâğıtları ateşe verirken yanlışşıkla değeri büyük fotoğraflarımı yakmam... En komiği ise ne kadar umudum gömülü de olsa kahkaha atmaya ve diğer insanları mutlu etmek için götümü yırtsamda ne bir değerim oluyor ne de acım azalıyor. Bunları yazarken ellerim titriyor. Saat ona yaklaştı. Bazen bir mektup yazıp uzaklaşmak istiyorum ama sonra hey sakin ol ne gerek var çok mu umurlarında diyorum, dolu bir sayfa kağıdı yavaşça yırtıyorum ve yakıyorum... Kimseye bir şey anlatasım gelmiyor artık. Kimseye gülümsemek. Şebeklik yapmak... Neden sadece gözlerim dolu doluyken "Neyin var?" diye soruyorlar? Benimle çok ilgilendiklerini ve destek çıktıklarını falan mı sanıyorlar? Evet.... Veya baya yalan söylediğimin ve hepsinin pembe olduğu... Dur yalanların rengi mi vardı? Ben pinokyoyum. Nasılsın sorusuna "iyiyim" diye cevap veren sahtekar bir pinokyo. Kendine bir soru sor. Seni anlıyorlar mı? Önemsiyorlar mı? Anlatmadığın sürece anlıyorlar mı? Hayır değil mi? Çünkü onlar bir tanrı değiller. Diğer insanları geçtim. Hangi ruh halindeyim ben farkedemiyorum. Nasıl hissediyorum. Gülüyor muyum? Mutsuz muyum? Nerdeyim? Hangi cehennemdeyim? Neyim ben? Delirdim.  Herşeye gülmeye başladım ama komik değiller. Ağladıklarım normal bir insanın mutsuzlaşacağı konular değil. Noldu bana? İçime atmak en iyisiydi. Gerçekten birileri ile paylaştığıma o kadar pişmanım ki... Kendime savaşıyorum. Ya bırakın olduğum gibi yaşayayım. O lanet bakışlar ile bakmayın bir kere de... Burayı yakamam ve bu saçma olaylar bittiğinde dönüp okur, gülerim...

Herneyse...
şarkılarıma koşmam lazım<3