Kalemimin ucu tükenmek üzereydi.Masamdan kalkıp cama yöneldim.Saat gecenin üçüydü.İlk kez bizim mahalleyi bu kadar ıssız ve sessiz görüyordum.Sonra mahallede çöpün yanında dolanan küçük bir kız çocuğu gördüm.Tek başına orada ne yaptığını merak ettim.Yanına gitmek istedim ama evde herkes uyuyordu.Evden çıkmam çok zordu.Şöylede bişey vardı,o küçük çocuğu orada bırakamazdım.Biraz düşündükten sonra kararımı verdim.Yanına gidecektim.Hemen telefonumu aldım.Odamın kapısını sessizce açtım.Merdivenlerden parmak uçlarımda indim.Ev o kadar sessizdi ki kendi kalp ritimlerimi bile duyabiliyordum.Kapıya doğru hızla ilerledim.Montumu aldım.Kapıyı sessizce kapattım.Dışarı bayağı soğuktu.Hemen küçük çocuğu gördüğüm yere doğru ilerledim.Gittiğimde orada yoktu.Sonra iki binanın arasındaki boşluktan bir ses geldi.Aslında korkmuştum ama sesi kızın çıkarabileceğini düşünerek oraya gitmeye karar verdim.Vardığımda küçük kızı iki parça kartonun arasında yatarken gördüm.İçim burkulmuştu.Hemen yanına gittim.Usulca dokundum.İrkilerek"Sakın bana zarar verme!"dedi.Ona zarar vermeyeceğimi söyleyince rahatladı.Bende üstümdeki montu çıkararak üstüne örttüm.Gülümsedi.Masmavi gözleri ay ışığında parlıyordu.Kızın ismini sormayı unutmuştum.Sorduğumda utanarak"Büşra"dedi.Büşra'nın sapsarı saçları,masmavi gözleri,bembeyaz bir teni vardı.Büşra'ya neden burada olduğunu sorunca gözünden birkaç damla yaş geldi ve ağlayarak anlatmaya başladı."Ben ve ailem iki gün önce arabayla bir trafik kazası geçirdik.Ben orda tüm ailemi kaybettim."deyince ben iyice duygulandım.Büşra'yı eve götürmek istedim.Ama evde herkes uyuyordu ve ailemden habersiz yaptığım için sonucu çok ağır olabilirdi.En iyisi yanında kalmaktı.Ama bu çok tehlikeliydi.Büşra'yı da burada bırakamazdım.Kararımı vermiştim.Geceyi burada geçirecektim.İyiki telefonumu yanıma almıştım,biraz onla oyalanabilirdim.Derken Büşra başını omzuma koydu ve uykuya daldı.Yorgun olduğu her halinden belliydi.Bende düşünürken uykuya dalmışım.Sonra bir sesle uyandım.Sesi çıkaran yavru bir kediydi.Korkmuştum.Ellerimi yukarı kaldırarak gerildim.Yeni yeni doğan Güneş adeta gülümsüyordu.Hemen eve gitmem gerektiğimi hatırladım.Büşra'yı nazikçe uyandırdım."Benim eve gitmem lazım.Yoksa beni farkederler ve bunun sonucu ağır olur.Merak etme hemen geri geleceğim."dedim.Büşra'da bana tamam dermişcesine kafasını salladı.Hızlıca yerimden kalkıp eve doğru koştum.Kapıyı yine sessizce açıp içeri girdim.Merdivenleri bu sefer koşarak çıktım.Hemen odama girdim.Telaştan pijamalarımı bile giymeyi unutmuşum.Hemen üzerimi değiştirdim,yatağıma yattım.Çok geçmeden annem geldi,beni öptü ve kahvaltının hazır olduğunu söyledi.Bende yeni uyanmış gibi yaparak "Tamam geliyorum."dedim.Derin bir oh çektim.Yakalanmamıştım.Yataktan kalkıp banyoya gittim.Ilık bir duş aldım.Üzerimi giyinip aşağı indim.Annem ve babam beni bekliyordu.İkisinede "Günaydın" dedikten sonra masaya oturdum.İçimden Büşra'yı anlatmam için büyük bir fırsat olduğunu geçirdim.Dayanamadım anlatmaya başladım.Biraz kızdılar ama beni bu cesaretimden ve merhametimden dolayı tebrik ettiler.Babama "Hadi baba Büşra'nın yanına gidelim!"dedim.Babamda."Olur ama kahvaltıdan sonra."dedi.Ben hızlıca kahvaltı tabağımı bitirdim.Ellerimi yıkayıp kapıya koştum.Montumu alıp ayakkabılarımı giydim ve annemle babamı beklemeye başladım.Çok geçmeden geldiler.İkisininde ellerinden tutup Büşra'nın yanına götürmeye başladım.Yanına vardığımızda annemle babam Büşra'nın sevimliliği karşısında donup kaldı.Sonra annem diz çöktü,Büşra'nın saçlarını okşamaya başladı.Annemin Büşra'ya kanı kaynamıştı.Bu arada benim kardeşim yoktu.Aslında Büşra bana çok iyi bir kardeş olabilirdi.Annemin kulağına eğilip bu fikrimi söyledim.Annem "Neden olmasın!"deyince ben babamın kucağına atladım.Çok sevinmiştim.Büşra'yı hemen elinden tutup kaldırdım.Babamla annem gerekli yerlere müracaat etmek için gittiler.Bende Büşra'yı yeni elbiseler almak için bir mağazaya gittik.Mağazadan aldığımız elbiselerle Büşra artık ayrı bir güzeldi.Mağazadan ayrıldıktan sonra eve geldik.Büşra'yla beraber odama çıktık.Büşra yatağımın üstüne oturdu.Bende elime bir tarak alarak saçlarını taramaya başladım.Saçları ipek gibiydi.Biraz sonra kapı sesi duydum.Büşra'yla beraber aşağı indik.Heyecanla anneme sordum.Annem "Büşra artık senin kardeşin."dedi.Ben o sevinçle Büşra'yı kucağıma aldım."Kardeşimm"diye bağırdım...
Evet dostlarım Büşra artık benim KARDEŞİMDİ.
