gele kozijnen

1942

Het weer kan ik mij niet herinneren op het moment dat ik naar huis ga. Ik stap stevig door alle steegjes en straten, het is overal angstvallig stil. Mijn kraag trek ik wat omhoog en probeer nog wat sneller te lopen. Eenmaal bij mijn straat aangekomen bekruipt mij een vreemd gevoel. Al snel word duidelijk waar dat gevoel door word veroorzaakt.  Het vertrouwde huis waar ik mijn hele jeugd al woon is leeg. Helemaal niks laat zien dat ik met mijn familie hier woon. Nooit eerder was mij echt opgevallen dat de kozijnen licht geel zijn. Toch realiseer ik mij direct dat dit het beeld is dat mij voor de rest van mijn leven bij zal blijven.  Het lege huis met de gele kozijnen. In de verte hoor ik stemmen en voetstappen naderbij komen.

Tijd om nog te blijven staan en mij af te vragen waar mijn ouders broertjes en zusjes zijn gebleven heb ik niet. Haastig ren ik dit keer door de steegjes over de burggen, langs de grachten.  Het enige wat ik mij kan bedenken in snel naar mijn tante gaan. Eenmaal daar aangekomen druk ik op de bel tante doet open en ziet aan mijn gezicht direct wat er is. Ze laat me snel binnen en niet veel later  zit ik aan de keuken tafel met een door mijn tante gezet glasje limonade. Door mijn hoofd gaan zo veel vragen, waar zijn mijn ouders waar zijn mijn broertjes en zusjes? Zal ik ze ooit weer zien? en hoe gaat het nu verder met mij?

flashback 

Met bungelende benen zit ik aan de keuken tafel te wachten op de thee en koekjes de mama nu aan het maken is. Ik kijk om me heen naar de o zo bekende servies en het tafelkleed met kant en bloemetjes. Het is een klein kamertje met kleine ramen waardoor je op de tuin uit

kijkt. Dan hoor ik opeens de bel en keek ik automatisch naar de opening, er zitten geen deuren in, dat vind mama mooier en minder afgesloten.  Ik hoor hoe mijn vader tegen mijn beste vriend zegt dat hij maar beter niet meer langs moet komen. Ik hoor hem vragen waarom niet. Onder tussen ben ik van de stoel afgekomen en in de gang gaan staan. daar sta ik stilletjes te luisteren en hoor mijn vader zeggen dat hij dat aan zijn ouders moet vragen dat hun ervan weten en het beter uit kunnen leggen. Vader sluit de deur, ik voel me leeg en draai mij om richting moeder die achter mij is komen staan. Op het moment dat ik haar aankijk, hoe jong ik ook ben weet ik dat ik hem nooit meer zal zien..

Bij tante in de keuken

Na een tijdje stil te hebben gezeten aan de keukentafel staat tante op om thee te maken ze geeft mij er ook lief een koekje bij waarop ze me zo aankijkt als elke ouder, oma of tante doet wanneer ze je willen gerust stellen.  Niet veel later moet ik van tante toch maar gaan slapen. Ik loop langzaam de smalle trap op naar boven die kraakt onder elke stap. Dan sta ik voor ik het door heb in een wat donkere kamer en tast voorzichtig naar de lichtknop. De kamer is nu behoorlijk fel verlicht.  Op dat moment komt tante naar boven met een japon in haar hand. Deze legt ze naast mij op het bed neer waar ik inmiddels op ben gaan zitten. Wanneer ik de japon aan heb gedaan gaat tante weer naar beneden. Ik probeer te slapen maar dan wel met het nachtlampje aan die op het kastje naast het bed staat. Al snel gaan mijn gedachten terug naar eerder die dag naar het lege huis. Waar zijn mijn ouders, broertjes en zusjes? Wat is er gebeurt met de winkel? steeds maar weer de zelfde vragen.

Flasback

Samen met mijn broer  en zus ben ik in de winkel van de buurman. Ook de buurman draagt sinds kort een gele ster valt mij op. De winkel is alleen maar savonds geopend op een speciaal tijdstip. De grote mensen in de buurt weten ervan. In deze tijd is het moeilijk om aan eten te komen. Wij mogen van de buurman wat chocolade en wat snoep uitzoeken. Het word rumoerig in de straat en wij moeten ons verstoppen. de deur van de winkel word aardig hard open gedaan en ik schrik ervan, weet nog niet wat er aan de hand is en voel me bang. Dan hoor ik mannen in een andere taal schreeuwen waarvan mijn mama zegt dat het duits is. De mannen waarvoor wij moeten oppassen. Het geschreeuw duurt even en dan word de buurman mee genomen. Wij begrijpen er niks van en blijven een hele tijd stil staan voordat wij naar de plek lopen waar we net nog voor de buurman stonden. Chocolade en snoep daar hebben wij geen zin meer in en lopen dit keer langzaam naar huis.  Eenmaal weer thuis praten we alle drie door elkaar heen om te vertellen wat er gebeurt. Het word een tijd lang stil in huis en krijgen daarna te horen dat we savonds niet meer buiten mogen komen voor onze eigen veiligheid.