ကလိုဗာနန္းေတာ္၏ ခန္းမသည္ ေျခာက္ျခားစြာတိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ေၾကာက္ရြံ႔စြာျဖင့္ ၿမိဳ႕စားငယ္ျပန္အလာကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသည့္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္လူႀကီးမ်ား၏ မ်က္ႏွာကမသာမယာ။ ေျခသံျပင္းျပင္းတို႔က အေဆာင္ဝကို ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္လာသည္။ အ႐ွင္ ခ်န္ေယာလ္ ျပန္ေရာက္လာၿပီ။ နယ္ေျမေပါင္းစံုအစည္းအေဝးပြဲအတြက္သြားၿပီးျပန္လာသည့္အခါတိုင္း ေဒါသေပါက္ကြဲေနၾက။
"က်ဳပ္ေျပာမယ္.. ဒီေန႔ကစၿပီး အယ္လာဒိုက သံတမန္ေရာက္လာရင္အကုန္လံုးကိုသတ္... တစ္ခြန္းမွစစ္ေမးေနစရာမလုိဘူးေနာ္ ..က်ဳပ္ကိုသတင္းလာပို႔စရာလည္းမလိုဘူး.. ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ အယ္လာဒိုသခင္ ေျဗာင္ဘက္ခ္ဟြၽန္းးကိုယ္တိုင္လာရင္ေတာင္ သတ္လိုက္"
နီညိဳေရာင္ကုတ္အက်ႌ၏ ပုခံုးဘားေပၚမွ ေရႊေရာင္ခ်ည္မွ်င္ဖြားမ်ားက တျဖတ္ျဖတ္လႈပ္႐ွားေနသည္။ ေဒါသမ်က္ႏွာက မႈန္မိႈင္းအံု႔ဆိုင္းေနေတာ့သည္။ ကိစၥေသးေသးေလးေတြျဖင့္ ျပႆ နာတက္ေနၾကေပမယ့္ ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့အနည္းငယ္ဆိုးဝါးပံုရေလသည္။
"ဘယ္သူလာလာတကယ္ပဲသတ္ေတာ့မွာလား?"
ခန္းစီးစေနာက္မွ အသာအယာထြက္လာေသာအသံ။ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ေတာ္ဝင္အရာ႐ွိမ်ား သက္ျပင္းခ်လိုက္ၾကသည္။ သခင္ေလးအိုလာၿပီ။ အ႐ွင္ ခ်န္ေယာလ္၏ ေဒါသတို႔ကို ၿပိဳက်ေစႏိုင္ေသာ တစ္ဦးတည္းေသာညီအရင္းေလး။
"ငါ သတ္မွာ ေျပာၿပီးသား ေျဗာင္ဘက္ခ္ဟြၽန္းးကိ္ုယ္တိုင္ဆိုရင္ေတာင္သတ္မွာ.."
"အင္း အဲ့ဒါဆိုလည္း မတားေတာ့ဘူး.. ဒါေပမယ့္ နန္းေတာ္ဂိတ္ဝကို အခုျဖစ္ျဖစ္ ခဏၾကည့္လိုက္ပါလား.. အန္ကယ္ဂ်က္စတင္ အခုပဲေရာက္လာတဲ့သံတမန္ကို ကြပ္မ်က္ဖို႔စီစဥ္လိုက္ပါေတာ့.. အ႐ွင္ခ်န္ေယာလ္ရဲ႕အမိန္႔ပဲ.. ကလိုဗာနန္းေတာ္မွာ တစ္ေသြးတစ္သံတစ္မိန္႔႔စနစ္ကိုက်င့္သံုးတယ္ေလ အဟင္း"
