Ze moesten eens weten...

Hoofdstuk 1

Dit verhaal gaat over een Joodse jongen en een Duits meisje, ze worden verliefd in de periode van de tweede wereld oorlog. Ze beleven avonturen en gevaarlijke momenten om elkaar te zien, maar zal het goed aflopen? En is hun liefde sterker dan de angst?

Simeon was een doodnormale joodse jongen. Hij hield veel van zijn familie, deed goed zijn best op school en had een leuke vriendengroep. Hij was erg gelukkig, totdat die periode aanbrak... Als klap op de vuurpijl kwam zij ook nog in zijn leven. Ze was als een drug voor hem, een o zo gevaarlijke drug die voor zijn ondergang kon zorgen, maar sinds de dag dat hij haar ontmoette kon hij niet van haar wegblijven, zijn drug.

Het was een koude novemberavond toen Simeon voor het eerst met haar in contact kwam. Al jaren had zij voor hem vioolles, maar nog nooit had hij haar durven aanspreken. Haar felblauwe ogen en rechte rug gaven hem de indruk dat ze geen behoefte had om met hem in contact te komen, zelfs geen simpele hoi in de gang van de muziekschool. Hij zag haar altijd alleen, waarschijnlijk omdat ze altijd op de fiets kwam, dit wist hij omdat hij haar weleens weg had zien fietsen als hij te laat kwam.

Met betraande ogen en haar vioolkoffer in haar trillende slanke hand snelde ze langs hem. Door de tranen in haar ogen lette ze niet op de drempel die midden in de gang lag, een overblijfsel van de deur die daar voor de verbouwing zat. Ze viel voorover en Simeon werd uit zijn gedachten getrokken door de klap. Zonder erbij na te denken snelde hij naar het meisje toe, hij wist niet wat hij moest zeggen, dus in plaats van zijn mond open trekken pakte hij haar bij haar middel en trok haar recht zodat ze nu met gestrekte benen op de grond zat. Ze keek schuw naar hem en probeerde weg te trekken. Simeon liet haar snel los, maar zijn blik werd naar haar knie getrokken. Haar panty was stuk en er zaten een paar vegen op haar jurk. "Blijf." Was het enige wat uit zijn mond kwam toen hij opstond om een nat doekje te halen voor haar.

Enkele minuten later kwam hij terug met een nat washandje en een paar pleisters, voor de zekerheid. Ditmaal keek ze hem dankbaar aan met rode ogen, terwijl hij de wond schoonmaakte. "Sorry." Zei ze zachtjes, hij hoorde het echter luid en duidelijk, want hij wachtte al jaren op het moment dat ze iets tegen hem zou zeggen.

"Het is geen probleem, ik had toch geen zin in vioolles," lachte hij. "Ik ben Simeon, gaat het?"

Ze rechtte haar rug en haar zachte blik van enkele seconden geleden was als sneeuw voor de zon verdwenen, ze antwoordde: "Ja het gaat, dankje voor de hulp." Ze duwde zijn hand weg en wilde weglopen, maar voordat ze de voordeur uitstapte zei ze snel: "Mijn naam is Rosemarie, aangenaam."

Verbaasd liet ze Simeon achter. Na enkele minuten werd hij uit zijn gedachte getrokken door zijn vioollerares die geïrriteerd het lokaal uit kwam lopen.

"Oh, je bent er toch? Ik had verwacht dat je weer eens de les zou vergeten."

"Sorry mevrouw Levie, eh... Rosemarie was gevallen en eh... Ja ik heb haar dus geholpen."

Mevrouw Levie keek verbaasd op. "Dat is erg aardig van je Simeon, Mevrouw Kreuzer was nogal van slag."

Dat kwam voor hem niet als een verrassing, hij had ook ogen en bovendien had hij haar gebroken stem gehoord en haar trillende handen in de zijne gevoeld.

"Mag ik vragen waarom ze zo van slag was?" Vroeg hij voorzichtig.

"Maak je geen zorgen Simeon, je kent het meisje niet eens. Ze is Duits, daarom was ze van slag. Haar ouders verbieden haar om hier nog te komen, ook al weten ze dat viool spelen haar grootste passie is en ze komende zomer met mij mee mocht naar Italië om in een internationaal orkest mee te spelen. Het nieuws kwam nogal hard bij haar aan en ze kwam het nieuws vertellen en afscheid nemen." De laatste zin zei ze zachter dan de anderen.

Ik knikte en begon mijn viool te stemmen, ik wist dat mevrouw Levie er niet verder over wilde praten en zelf wilde ik het ook naast me neer leggen.

Toen hij een uur later richting huis fietste, bleef haar naam maar door zijn hoofd dwalen.

Rosemarie, Rosemarie Kreuzer.

Hoe zou haar familie haar noemen? Rose misschien, of Marie?

Haar ogen waren in zijn netvlies gebrand, maar het maakte hem niet uit, want haar ogen waren de mooiste ogen die hij ooit had gezien. Al waren ze zo bloeddoorlopen en al was haar mascara uitgelopen, nog steeds waren haar ogen de mooiste die hij ooit had gezien en zou zien in zijn leven, dat wist hij zeker.

Toen hij 's avonds in zijn bed lag, moest hij nog steeds denken aan de merkwaardige middag. Hij was zich er wel van bewust dat er dingen aan het veranderen waren, maar nu het zo dichtbij kwam was hij toch geschrokken. Zijn vioollerares was Joods en hij wist dat dit de reden was. Dit was de reden dat dit onschuldige Duitse meisje weg moest bij mevrouw Levie. Dit meisje met haar volle bos blonde krullen, haar slanke handen, haar bolle wangetjes en bovenal haar prachtige blauwe ogen, hij kende haar amper, eigenlijk niet zelfs, maar zij had iets in hem los gemaakt. Iets wat Simeon in zijn 20-jarige leventje nog nooit had gevoeld. Ze zat in zijn hoofd, zij was net zoals de eerste keer dat hij rookte, gevaarlijk, maar o zo verslavend.

1 ding wist Simeon zeker, hij wilde dit meisje leren kennen, hij wilde weten wat er achter die prachtige ogen schuilde.