"Fell Inlove With That Gangster"

Chapter 1

Prologue:

Paano kung yung akala mong okay na... yung akala mong masaya na... ay maaring mabago pa pala?
Paano kung yung isang bagay na masaya ka na, ay babaguhin pa pala ng tadhana? Papayag ka ba? O Lalaban ka kahit na alam mong mahihirapan ka.....

Trahedya. Diyan nagsimula ang lahat.. Nabuo ako at nabubuhay ngayon nang dahil sa isang trahedya. At yan yung bagay na hindi ko alam kung bakit Pero lagi na lang dumarating nang hindi ko inaasahan.

Hi. Ako si Zshynaieyah Ford Martinez. Nagaaral ako sa WhiteWood University. Ako yung tipo ng babae na Napaka-Hopeless Romantic. . Halos lahat na nga lang yata ng nagiging crush ko nasasaktan ako eh. Paano kasi,, Makita ko lang na nakatingin siya sakin o Nginitian niya ako, Binibigyan ko na ng malisya eh. Kahit nga magsungit may malisya sakin eh. Ilang beses na akong nasaktan ng dahil jan, pero....Parang hindi parin ako nadadala.. pero.... Ewan ko ba. Masaya na akong umasa kahit na alam kong masasaktan lang naman ako at wala akong pag-asa.

Andito ako ngayon sa may garden ng school, kasama ng mga kaibigan ko. Bakit kami nandito? Dito kasi nila nakikita yung mga crush nila. At higit sa lahat... Dito ko nakikita yung crush KO.

Si 'Daniel Ace Viniel' .

...napakagwapo nya talaga... napakatalented at napakabait pa.. hindi talaga nakakasawang pagmasdan yung napakaamo niyang mukha...

Tahimik lang akong pinagmamasdan siya, Nang biglang may bumangga sakin...
HOW INSOLENT.!!

"Hoy.." sigaw ko sa lalaking bumangga sakin.

Aba.!! Ano siya.? Sinusuwerte? Hindi ako papayag na basta basta na lang siyang aalis pagkatapos ng pag-interrupt niya sa imagination ko...

"What?!!." Pagalit niyang saad at tumingin sakin...

ABA!! At siya pa ngayon ang galit? Pagkatapos ng ginawa niya?

"Anong what what ka jan? Matapos mo akong bungguin jan.. ikaw pa yung galit? Tsk... How insolent of you.!!!!."
saad ko na medyo napataas narin ang boses ng dahil sa inis...

"Kasalanan ko ba kung nakaharang ka sa daraanan ko?." masungit niyang saad at tinalikuran ako...

At ako pa ang nakaharang sa daan? tsk.... eh, ang lawak pa nung space na pwede niyang daanan tapos dun pa talaga siya dumaan sa kinatatayuan ko!! Haissshhhht....

Magsasalita pa sana ako kaso.. nakalayo na siya. Sakto namang tumunog na yung bell kaya hinayaan ko na lang siya.

" Hindi pa tayo tapos... Mr. Insolent!!."
Pagkasabi ko noon ay umalis na ako doon at Dumiretso sa room namin.