Doodstil

proloog

Nederland, Ravenwood, 1737 , 14 November, 18:09

"Tegen de tijd dat we daar aangekomen zijn is het al te laat." Drie mannen en twee vrouwen lopen naast elkaar over straat. De mannen hebben een lange zwarte cape om. De twee vrouwen hebben een donker rode cape om. Het is mistig en het regent. De halve maan zie je soms door de mist. "Franciscus wees nu even kalm. Als je zo hysterisch over straat zit te schreeuwen hebben we niet één maar twee problemen....Die jij dan beide hebt veroorzaakt." Het groepje mannen en vrouwen blijven staan voor een huis die vergeleken met de rest van de huizen zeer klein is. Franciscus, de jongere man die ongeveer ergens in de 20-30 is, steekt zijn neus hoog in de lucht. Hij kijkt boos voor zich uit, maar zucht dan vergeefs. "Je hebt gelijk Elijsabeth. Het spijt mij." Franciscus maakt een kleine buiging naar de oudste vrouw van de twee. De vrouw legt haar hand op zijn schouder. Kijkt diep in zijn ogen en overhandigt hem een mes. Franciscus loopt naar de deur van het kleine huisje. Voor dat die naar binnen gaat kijkt die nog één keer om, maar de anderen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Langzaam draait hij de deurklink om en duwt de deur open. Het is donker en koud in het huis. Als Franciscus uit ademt komt er een warme damp uit. Zijn hart begint hard in zijn keel te kloppen als die goed nadenkt wat die eigenlijk wel niet moet doen. Er druppen kleine water druppels op zijn hoofd. Hoe dichter bij hij komt hoe meer water druppels op zijn hoofd vallen. Het lijkt uren te duren voordat die in de kamer is waar hij moet zijn. Als hij in de kamer komt breekt zijn hart. Hij is te laat. En nu? Moet die nu nog doorgaan met het plan? Het is niet anders. Hij heeft geen keus. Franciscus probeert van alles te zeggen, maar het enige wat hij kan zeggen is. "Catharina.." De vrouw in de donkere houten stoel staat op en draait zich om. Ze heeft mooie lange donkere krullen. Zachte volle lippen en een slank lichaam. Met in haar armen een pas geboren baby. Ze kijkt met een zachte vriendelijke, maar toch oververmoeide, blik naar Franciscus. Zijn hart brak nog een keer toen hij zag dat haar blik veranderde toen ze het mes in zijn hand zag. Met opkomende tranen loopt ze zachtjes naar achteren. "Francis.. Alsjeblieft.."

Franciscus weet niet wat hij moet doen en maakt dan een onverwachte beweging. De mes valt op de grond en hij rent naar Catharina toe. Hij pakt haar hoofd met beide handen vast en probeert haar te sussen met zijn duimen over haar wang. De bange blik in haar ogen word iets zachter. "Cat luister alsjeblieft naar me. Het komt goed. Ik breng de kleine-" Hij word onderbroken door een luide knal wat van buiten weg komt. "Catharina geef de baby aan mij. Vlucht alsjeblieft." De pasgeboren baby begint te huilen als ze een koude traan van haar moeder op haar hoofd voelt vallen. Catharina probeert haar te sussen maar de baby begint alleen maar harder te huilen. De voetstappen die ze nog niet hadden opgemerkt worden steeds harder. Angstig geeft Catharina de baby aan Franciscus. Ze gaat op de ijskoude vloer liggen en drinkt een kleine flesje met zwart spul in één keer leeg. Ze word een kleine beetje omhoog getrokken zodat ze bij Franciscus en de baby ligt. Nu begint Franciscus ook te huilen. "We hadden het gewoon niet moeten doen. Ik wil je nog niet kwijt Cat." Catharina legt langzaam haar zachte handen op zijn wang en veegt zijn traan weg. "Ik zou het zo weer over doen. We hebben samen een dochter. Een dochter Franciscus." Ze kijken beide dol gelukkig met een druppeltje verdriet in hun ogen naar het kleine meisje in hun armen. "Francis... Wat voor naam geef je haar?" Het bleef even stil en de voetstappen kwam nog dichter bij. De tijd zat er bijna op. "Ik wou dat ik je mee kon nemen maar zoveel kracht heb ik niet. Ik hou van je." En hij begon weer te huilen. "Allerliefste je hebt alles geprobeerd wat je kon. Wat voor naam geef je haar." Franciscus kijkt in de ogen van de kleintje en herkent de mooie lichte bruine ogen van Catharina. "Haar naam is Catharina. Net als haar mooie moeder." Catharina kijkt dol gelukkig. Langzaam zakken ogen dicht. "Ik hou van je mijn Franciscus." Franciscus kust zolang mogelijk haar voorhoofd. "Ik hou ook zielsveel van jou Catharina." En weg was Catharina. Niet helemaal weg. Haar lichaam lag er nog. Haar hart was gestopt. Haar geest is bij de kleine Catharina en zal altijd over haar waken. De deur vloog open en de twee vrouwen met de donker rode capes en de 2 andere mannen met zwarte capes stonden in de deuropening. Geschrokken keken ze op de overleden vrouw neer. Franciscus die de kleine Catharina in zijn armen droeg was al onderweg naar de boot. Ver weg van de mensen die zijn dochter pijn willen doen.