Havanın soğuk olduğu o Kasım gecelerinden biri. Olabileceklerin olabilme ihtimali yaşıyorum vakit ilerledikçe. Hani herkesin çok iyi bilip de tarif edemediği bir renk vardır ya. İşte öyle söylenmez işte.
Kulakları sağır eden susmalarım vardır benim. Duymuyorsunuz.
Çizgilere basmadan yürümeye çalışıyorum. Bir totem yaratıyorum kendimce. Kaldırım taşlarının renginden ne kadar soğuk olduğunu anlayamaz insan. Ufuktaki gemi misali demir atmaya yakın ya kalmışsa limandan..
Korkunç karanlık cümbüşü. Bedenim izmaritten farksız. Yedi yüzeyli bir zar arıyorum. Mucizeyi gökyüzünden beklemek yerine şansımı ihtimallere bırakıyorum. Bu bir olasılık yüzdesi.
Alkışlanacak bir sona hazırlanıyorum.
// Cihat İNCE
