Pagkatapos na pagkatapos namin sumayaw, umuwi na agad ako. Ayoko ko namang magstay doon at panuorin yung sayaw ng iba... Nakakatamad lang...
Si Pao naman, naglakwatsa siya kasama yung barkada niya. Ayos na yata sila.
Nung gabi na, kumain na kami ng dinner. Hindi pa nga nakaka-uwi si Pao, e.
“Sir, gusto ko po sanang magpaalam. Uuwi po kasi sana ako, kung okay lang po..” Paalam ni manang habang kumakain kami.
“Kelan ba?”
“Bukas po sana.”
“Okay.” Ang bilis kausapin ni Dad, ‘di ba? Mabait kasi ‘yan! Tsaka parte na rin ng pamilya si manang.
May bigla tuloy akong naisip.
“Dad, sama po kaya ako kay manang.”
“No.” Sabay-sabay na sinabi ni Dad at ng mga kuya ko.
“May pasok ka.” Sabi ni Dad.
“Wala kang gagawin doon.” Sabi ni kuya Marllo.
“Baka kung anong mangyari sayo.” Sabi naman ni kuya Dave.
“Iistorbohin mo lang si manang doon.” Kilala niyo ang ba ang sabi nun? Kung si kuya Justine ang sagot niyo, tama kayo.
“Sportsfest lang naman po ngayong week. Tapos next week naman po, may seminar po yung ilan sa mga teachers namin at wala rin pong pasok sa Thursday at Friday dahil may maintenance check-up yung school. In short, 2 weeks po walang klase.”
“Lala, baka makaistorbo ka lang doon...”
“I’ll behave, Dad! I promise!”
“Fine. But ask manang first...”
Agad kong pinuntahan si manang nung natapos akong kumain. Ad guess what.... PUMAYAG SIYA!
Madaling araw palang nang gumising ako para maghanda na sa pag-alis namin ni manang. Hinatid pa nga kami ni Dad sa sakayan ng bus, binigyan din ako ni Dad ng pera para hindi naman daw ako masyadong maka-abala kay manang.
Nang makasakay na kami sa bus, may aircon yung bus ha, natulog ulit ako. Malayo-layo pa kasi yung Sitio Palarada, yung probinsya ni manang.
[A/N: Gawa-gawa ko lang yung ‘Sitio Palarada.’ Wala kasi akong alam na probinsya, wala rin akong napuntahan. Kaya ayun...]
“Lala, gising na, hija. Malapit na tayong bumaba.” Gumising agad ako. Ayoko naman kasi maging pabigat kay manang.
Nung makababa na kami ng bus, sumakay kami ng jeep tapos tricycle. May kalayuan ‘yun pero okay lang kasi nag-enjoy naman ako sa biyahe.
“Dito na ho kami, manong.”
Nilibot ko agad yung paningin ko nang makababa ako sa tricycle. Probinsyang-probinsya talaga yung lugar nila manang. Hiwa-hiwalay yung bahay, puro damuhan yung gilid ng mga bahay at maraming puno’t tanim. Yung bahay naman nila manang e may dalawang palapag. Kahoy lang siya at simple lang. Pero maganda siya para sa ‘kin.
YOU ARE READING
The Reality
Teen FictionYou love him and he loves you. That's it.. Just like fairytales. But this is not a fairytale. There's no princess nor a prince. No stepmother nor a witch. No needle nor glass slippers. Laphria Blims, a 15 years old girl who has been the serious type...
