Darkest of All Darkest

PROLOGUE

What am I going to do? Gusto ko pang matulog pero ayaw na ng katawan ko. I need more sleep for fucking sake! Madaling araw na kong natulog pero bakit ganito pa rin ako kaagang nagising? It's fucking weekend! Come on, I need more fuckening fucking sleep!

I frustratingly looked at my clock on my bedside table. Seriously? Eight pa lang? Anong oras nga kasi akong natulog kagabi? Aish! Ewan!

Tumayo na lang ako kahit ayaw ko pa. Nakapag-almusal na rin naman siguro 'yon, hindi ko siya makakasabay. Kaya ayaw ko ring nagigising ng umaga eh, ayaw ko siyang nakikita.

Dumiretso ako sa banyo para makapagtoothbrush at maligo. Hindi ko na pinatuyo ang buhok ko at lumabas na pagkatpos kong magbihis. Gutom na ko, nagtagal ako sa banyo.

And praise all the gods and godessess on myths, siya ang nakasalubong ko. Mayroon siyang bitbit na libro na mukhang galing niya sa library ni dad. Nang makita niya ko'y tinapunan niya muna ako ng tingin at tsaka inayos ang eyeglasses niya bago siya pumasok sa kwarto na katabi lang ng akin. Great!

"Kuya Deme!" I almost punched him when he suddenly touched my shoulder.

"What the hell, Dam? Bakit bigla-bigla ka na lang lumilitaw diyan?" Tinanggal ko ang nakahawak niyang kamay sa akin.

Naglakad na 'ko papunta sa hagdanan para makababa na. Kailangan ko nang kumain, hindi ako nakapag dinner kagabi.

"Pinapapunta tayo ni Ryan sa bahay niya. You know, to have some fun," he said while playing his yoyo. And the word 'fun' means something perv.

Tumingin muna ako sa paligid bago ako nagsalita. "What about Hunter?" I asked, lowering down my voice. I quickly smiled when I saw my mom heading towards us with her paint brush.

"Good morning mom!" I hugged her tightly and kissed her cheeks. I know she's mad because of what happened last night.

"Late ka na namang gumising. By the way narinig kong pupunta kayo kina Ryan. Isama niyo ang kapatid niyo, baka maghapon na namang magkulong at magbasa yon sa kwarto niya," she commanded. Looking at me intently. Damn that Hunter!

"Hindi raw siya sasama, mom. Tinatamad daw siya," sagot ni Dam. Tinignan lang siya saglit ni mom at nalipat ulit sa akin ang mga mata niya.

"Umuwi kayo ng maaga," sabi niya bago siya tumuloy sa paglalakad at lumabas. Base sa suot at ayos niya, magpepaint siguro siya.

Dumiretso na rin ako papuntang dining room para kumain. Nang makita ako ng katulong ay hinanda naman niya kaagad ang almusal ko. Habang ang kapatid ko naman ay busy sa pakikipag-usap sa mga kaibigan namin through video call.

I looked up to the hologram when I heard their laugh. Damn! Ang ingay talaga nila.

"I told you, hindi na dapat sila pinaglalapit pa. Demetrius is dangerous. Hahahahaha!" Rinig ko nanaman ang tawanan nila sa sinabi ni Win.

"Sana all dangerous hahahahaha!" They're crazy, kailangan na nilang madala sa mental.

"Anong sabi ni tito?" Ryan asked. Kanina pa siya busy sa personal computer niya. Well, he is not Ryan kung wala siyang kinakalikot sa mga gadgets niya.

"Hindi naman naabutan ni dad, si mom lang. And I think, hindi naman sinabi ni mom dahil hindi namin napag-usapan sa almusal namin," Dam explained while eating his ice cream. Binibigyan niya pa ng diin ang namin. Well, mom and dad always want na sabay-sabay kami laging kumain pag nandito sa bahay. Baka si mom ang nag dahilan kaninang umaga.

"Sana ol namin hahahaha!" Wala nang tumawa sa joke ni Marshall. Nang mapansin niyang wala nang tumawa'y tumigil din siya sa pagtawa at nanahimik.

"Tapos ka na Mal?" Paninigurado ni Ryan. Nang hindi sumagot si Marshall na abala na ngayon sa pagkain niya ng fries ay tsaka tumuloy sa pagsasalita si Ryan.