Ik zit in de zetel, mijn tranen moet ik verbergen. Als papa mij nu ziet wenen, weet hij dat ik een zwakke plek heb en zal hij die gebruiken om mij te manipuleren en/of te kwetsen. Hij scheldt me uit: "Jij stom wijf! Wat ga jij later doen met je leven? Gij trut!" 3 jaar, zolang duurt het al, dit kan toch niet mijn leven zijn? Ik ben lief tegen iedereen, probeer te helpen waar ik kan, zorg ervoor dat ik op de achtergrond blijf. Is dit dan mijn dank?
Alles begint eigenlijk al na school: ik zit op de trein richting huis en papa zou me komen halen aan het station. Na een halfuurtje te hebben gewacht, 10 keer gebeld te hebben en nadat ik 5 berichten heb achtergelaten vertrek ik uiteindelijk te voet. Na een wandeling van een half uurtje ben ik eindelijk thuis. Ik wil dag zeggen aan papa maar vind hem niet. Het ruikt verbrand in huis, dus ik ga snel is kijken in de keuken. Het eten is aangebrand, dat moest er ook nog bijkomen! De aardappelen die hij wou bakken zagen pikzwart en de pan was gloeiend heet. Ik zet zo snel mogelijk het vuur af, ga de aardappelen weggooien in de tuin, zet de dampkamp aan en de ruiten open. Als mijn stiefmoeder dit ziet, is het toch weer ruzie voor de hele avond. Ik ga snel het belangrijkste deel van mijn huiswerk maken en wanneer ik eindelijk klaar ben, wordt papa wakker. Het was echt een klote dag, als hij nu nog zijn beklag tegen mij doet, dan breek ik. Maar wat ik ook wil, hij was weer de zatte papa en daar kan ik niets aan doen...
YOU ARE READING
Wat dan...
Short Storyhey iedereen! Ik ben de dochter van een alcoholverslaafde, en heb geen moeder meer. Ik vecht al zeker 5 jaar tegen zelfmoordgedachten en de verslaving aan snijden. Ik stel mijzelf echt heel vaak de vraag: stel dat ik zelfmoord pleeg, wat dan? In dit...
