Abused by my dad

Vroeger

Vroeger... Wat wil ik daar graag weer heen. Toen het nog vredig was. Toen alles nog onschuldig was.

Hi! Ik ben Emma. Nu 17 jaar oud. Maar toen ik 11 was veranderde mijn leven.

Ik zou een broertje of zusje krijgen. Maar helaas ging het dood voordat het geboren was. Natuurlijk waren mijn ouders er kapot van. Maar mijn vader het meest. Hij had zich verheugd op een zoontje. Hij was er 6 maanden depressief van. Na die 6 maanden kwam de woede op. Eerst op spullen. En later op mij. Hij begon mij de schuld te geven. Hij schold me voor van alles uit. "Waarom?! WAAROM!!!? B*tch!", zei hij dan met tranen in zijn ogen. Iedere keer als hij zo boos op me af kwam, verstijfde ik van angst. Dan zei ik stotterend:"M-m-maar i-ik heb n-niets ged-daan! Ik w-wilde ook g-graag e-een broertje o-of z-zusje!!" Maar iedere keer dat ik dat zei, werd ik uitgemaakt voor liegbeest.

Wat eerst met woorden was, kwam later met daden. Hij begon mij te slaan, te schoppen, en mij te duwen. Dat begon toen ik naar de middelbare school ging. Gelukkig kreeg ik al snel een vriendin: Macy. Ik kon het haar alleen niet vertellen. Macy ging met mij mee naar de 2e en naar de 3e. Het slaan en schoppen werd erger. En mijn moeder deed er niets aan. Ze had er nooit wat aan gedaan. En dat brak mijn hart pas echt.

Na een tijdje werd het zo erg, dat Macy erachter kwam. Ze schrok zich kapot. "OMG!!! Emma! Wat is dit?! Wie heeft dit gedaan!?" Toen heb ik haar alles verteld. Het is zo fijn dat ze mij steunt. Het voelde ook beter. Om zo'n lieve vriendin te hebben. Ik durfde haar alleen niet mee naar mijn huis te nemen. Bang dat mijn vader haar ook zou slaan.

In het midden van de 2e moest ze mee. Van zichzelf dan. Dus na veel tegen gesputter van mij, is ze maar meegegaan. Ik heb haar voorgesteld aan mijn ouders. Mijn moeder was blij voor me. Mijn vader bleef stil. En dat liet mijn buik kribbelen. We gingen toen maar huiswerk maken. Daarna hebben we nog even gekletst. Opeens kwam mijn vader binnen. Weer schreeuwend en schoppend. Eerst naar mij. Macy zei:"Meneer!! Rustig! Laten we praten. Daar voelt u zich beter van." "HOU JE ERBUITEN, SNOTKIND!!!", antwoordde hij. En toen sloeg hij haar ook. Ik ben voor haar gaan staan, omdat ik zag dat Macy helemaal begon te trillen. Nadat hij mij verder in elkaar geslagen had, ging hij gelukkig weg. Het deed verschrikkelijk pijn, maar ik was blij dat hij mij in elkaar geslagen heeft en niet Macy. Ze was zo geschrokken, dat ze nog 5 minuten na trilde. Ik heb haar getroost en wat water gegeven. Pas na 10 minuten was ze weer rustig en toen zij ze met een trillerige stem:"Nu snap ik dat je niet wilde dat ik zou komen." "Gebeurd is gebeurd.", zei ik met een kleine glimlach. Toen moest ze wel lachen. We hebben nog wat gekletst en daarna is ze naar huis gegaan.

(Ik ben echt heel blij dat jullie mijn verhaal lezen. Hopelijk vinden jullie hem goed.)

XX