I first saw him in our compound wearing some jersey, first I don't like him because he look so arrogant, but time flies when I appreciate him, his looks, his smiles. Who is going to tell I am going to fall in love to the man who'll hurt me at the end?
2012- Nakilala ko siya through friend, at first ang yabang ng dating but he is actually sweet pero di ko pa napapansin yon kasi I am still immature by that time, but after 3 months we became friends, he was my partner in crime lalo na kapag galaan ang usapan. One day he told me that he likes me, na shocked ako like hello di ako kagandahan tapos someone has the guts to confess that he likes me, di ako nakapagsalita di ko siya kinausap hanggang makauwi kami iniisip ko yung sinabi niya, sinasabi ng isip ko na, wag kasi for sure sasaktan ka lang niyan tapos nag po-protesta yung puso ko telling me na gusto ko rin siya.
Kinabukasan nung nagka-sabay kami palabas ng subdivision he said.
"Sorry, baka nabigla ka sa nasabi ko kagabi sayo"
"Gusto rin kita"
My heart stops, did I really said na gusto ko rin siya? omg LUPA KAININ MO NA AKO!
He smiles I saw his beautiful white teeth, I smile back and he hugged me and he said.
"So tayo na, walang bawian ha?"
Napangiti na lang ako, he was my first boyfriend and I want to keep it as a secret for a while kasi ayoko magalit Papa ko.
2013 - Nag first year anniversary kami alam na din ng both family namin, pero hindi lahat sila natutuwa sa relasyon namin, yung pinsan niya sinisiraan siya sakin saying....
"Nako bubuntisin ka lang niyan"
"May anak na yan sa probinsiya iwan mo na yan"
I never listen kasi mahal ko siya and I trust him, everytime na tatanungin ko siya sinasabi niya na.
"Wag ka maniwala don"
Okay... those words keep my mind calm. Pero simula nang nagka trabaho siya everything change.
He is avoiding me, he never text me back! Pag magka-usap naman kami lagi niyang sinasabi na pagod siya.
I cried 5 months siyang ganon, sabi ng Ate ko iwan ko na siya hindi lang siya ang lalaki sa mundo.
"Paano? Paano ko iiwan yung lalakeng mahal ko?"
"Mahal ka pa ba? Kasi kung oo bakit iniiwasan ka ngayon?"
That hit me hard straight to my heart pinipigil ko sarili kong umiyak, ayokong isipin na totoo yung sinabi ng kapatid ko.
One time his cousin told me that he is on drugs, simula ng nagtrabaho siya, I didn't believe her that time kasi I trust him pero she was telling me the truth the whole time, the time na tinawagan ako ng Mama niya telling me na may anak na siya pero hindi niya pinanindigan yung nanay ng bata, na he was on drugs before.
Gusto kong maglupasay, magpasagasa after hearing those words.
"Why me?"
After a month na iniwasan kong isipin siya pero hindi ako nagtagumpay, kinaya kong makipag usap sa kanya.
"Minahal mo ba talaga ako?"
"Totoo ba lahat ng pinakita mo sakin?"
"Bakit mo nagawa sakin to?"
He replied:
"Minahal kita pero hindi na ako masaya" Sorry!
"Sorry? Bakit kulang ba na binigay ko ang lahat sayo?"
"Kulang ba na minahal kita kahit wala nang natira sakin"
"Kahit sinuway ko ang tatay ko? kahit hindi ko pinakinggan lahat ng sinasabi nilang mali tungkol sayo?"
He never say anything kahit yung ipon ko nakakain ko na sa sobrang pag-iyak ko.
"Ako oh ang drugs?"
he hold my hand and say....
"SORRY, pero di ko na kayang saktan ka"
Di ko alam ang mararamdaman ko by that time.
"HE CHOSE DRUGS OVER ME"
"Maghiwalay na tayo"
Finally nakinig ako sa isip ko, I walk ayaw but the tears won't let go even if I want to stop crying.
Everytime I cry gusto kong mag-isa, gusto kong kayanin ang problema ko ng mag-isa, never kong pinakita sa ibang tao na nasasaktan ako kasi ayokong maawa sila sakin, ayokong sabihin nila na mahina akong tao, lahat ng problema ko sinasarili ko kasi alam kong kaya ko pero iba yung nangyari sakin ng mga oras na yon. Gusto kong magpakamatay kasi sobrang nasasaktan ako, pumupunta ako sa puntod ng Nanay ko just to cry and let the pain in my heart out, I shared everything on my mom's grave kasi she will understand me I know nararamdaman ko everytime na nasa puntod niya ako.
Dala ko ang sakit na yon sa loob ng 1 and half year ng hindi alam ng pamilya ko.
2015 - Of course nasasaktan pa din ako sa mga nangyari sa buhay lovelife ko but since I am a productive woman, masayahin akong tao never niyong makikita na may problema ako, i don't let my problems control me kasi if I do baka nagpakamatay na ako!
Mahirap mag move-on lalo na kung sobrang nasaktan ka pero syempre hindi naman habang buhay ang sakit na mararamdaman natin may panahon na maaalala natin yung sakit because of memories, memories that hard to forget, kahit sobrang hirap dapat kayanin mo kasi alam mong may ibang tao pa na magpapasaya sayo, at hindi ka sasaktan.
"He chose me over drugs"
Pero never akong nagtanim ng galit sa kanya kasi ang ibig sabihin non hindi niya na ako mahal. Masakit pero tinanggap ko yon. Hindi ako nagtanim ng galit sa kanya kasi alam kong tao lang siya at nagkakamali din. So I forgive but I never forget.
p.s. Finally nailabas ko din to ilang taon ko ding itinago to sa maliit na parte ng puso ko, and I am sharing my experience to you guys.
- Sarah
