nooit meer een grens aanvaarden

eenzaamheid vereist zijn eenzame gedachten

Voor je dit verhaal leest wil ik je zeggen dat het me spijt en dat ik het de volgende keer weer zou doen.

Soms zou je denken dat het altijd erger had kunnen zijn.
Maar nu, ik had geen idee wat ik moest doen.
Ik lag ergens, ik had geen idee hoe ik daar ben gekomen maar het zal allemaal wel.
Niemand zou ooit nog wat van mij horen. Alsof ze dat erg gaan vinden, dacht ik.

Het was koud en benauwd, voor mij lag een fotoboek.
Moeizaam lifte ik mezelf op.
Mijn motor werd opgestart en mijn spieren warmde zich op voor de laatste inspanningen voor altijd.
Ik ben eenzaam.
Niet alleen in mijn hoofd.
Niet alleen in deze kamer.
Ik ben eenzaam.
De koude vloer raakte mijn zachte ronde voeten aan.
Ik sloeg het boek open op de eerste bladzijde.
Leeg,
Tweede bladzijde.
Leeg.
Nog leger dan mijn gedachte.
Wit was het enige wat ik zag.
Hoe emotioneel kun je zijn, ik ben mezelf kwijt. Ik voel niks meer. Ik ben leeg.

Van alle ellende die op mij af kwam liet ik mezelf op de grond vallen.

Ik zal niet meer opstaan zei ik tegen mezelf.
Nooit meer.
Dat beloof ik.

When I was young
I never needed anyone
And making love was just for fun
Those days are gone..