The Death Eaters.. (Nederlands)

Part 2, return, (Malfoy)

Het verhaal van Draco, tijdens zijn ochtend:

Met moeite opende hij zijn ogen, toen zijn wekker de toon sloeg. Vermoeid stond hij op, terwijl hij zich een paar keer uitrekte. 'Fijn,' mompelde hij. Hoofdschuddend liep hij naar zijn klerenkast, waar hij een paar simpele dingen tevoorschijn haalde en het ook aantrok. Zijn koffer had hij twee dagen geleden al gedaan, dus daar hoefde hij zich geen zorgen om te maken. Zodra hij ook zijn haar en al had gedaan, liep hij zuchtend met de koffer naar beneden waar zijn moeder hem al op stond te wachten. 'Je brood eet je maar in de auto op, daar is nu geen tijd voor,' zei ze direct toen hij beneden aan de trap stond. 'Maar ik ben toch op tijd op? Wat is het probleem dan?' Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij zijn moeder aan, waarna hij een paar stappen naar voren had gezet. 'Omdat ik ook nog andere dingen moet doen, nadat ik jou zal wegbrengen.' Zonder dat hij nog verder kon antwoorden, nam Narcissa hem al mee naar de auto waarvan de deuren al open waren. 'Dus ik moet daar de hele tijd wachten?' zei hij voornamelijk geïrriteerd, om het feit dat hij totaal geen zin had om daar de hele tijd staan te wachten. Alleen zijn in de stilte was dan niet zo erg, maar hij kon niet in slaap vallen of iets dergelijks, want de stilte zou dan toch ieder moment weer kunnen verbroken worden. 'Het is niet anders Draco..' Rollend met zijn ogen nam hij plaats in de auto, wachtend totdat de koffer al in de kofferbak werd gezet en zijn moeder in de auto zou plaats nemen, dat maar enkele seconden duurde.

Wanneer ze beide zijn aangekomen op het perron, liep Draco de deur uit en liep hij zo door naar de kofferbak waar hij zijn koffer eruit haalde. 'Tot ziens dan maar,' zei hij niet al te enthousiast, in tegendeel zelfs. Met een lichte glimlach, maar nog steeds stress achtig vertrok Narcissa. Hoofdschuddend liep hij met zijn koffer naar perron 9 3/4, waar hij door de muur heen rende. In de stilte nam hij plaats op één van de banken, kijkend naar de rails waar de trein over heen zou moeten rijden. Waarom moest het ook hem overkomen? Waarom had ze die afspraak niet konden verzetten? Waarom was het zo belangrijk voor haar, waardoor ze zelfs in de stress raakte? Zoveel vragen, maar op geen één wist hij een antwoord. Verveeld ging hij maar op zijn rug liggen op de bank, met de handen die op zijn buik neer had gelegd.

Enkele minuten later hoorde hij uit het niets een vreemd geluid door het perron heen galmen, terwijl hij er zeker van was dat er tot nu toe niemand was. 'Hallo,' vroeg hij maar, hopend dat hij niks terug kreeg te horen en het gewoon iets was dat viel. In gezelschap van een andere afdeling dan Slytherin had hij geen zin in en aangezien hij wist dat het merendeel van Slytherin altijd wat later komen dan de rest, moest het dan wel een niet-Slytherin zijn. 'Jij weer,' mompelde een bekende stem, waardoor hij meteen opstond en hem met een afgrijselijke blik aankeek. 'Het is erger voor mij om jou te zien, dan jij mij Neville. Wat doe je hier?' zei hij meteen na zijn antwoord, eenmaal hij zijn armen over mekaar heen had geslagen. 'Die vraag kan ik beter aan jou stellen..' Een paar stappen zette Neville naar voren, kijkend in de ogen van Malfoy. Ongeïnteresseerd keek hij weer naar de rails, niet antwoorden op Neville die steeds meer dichterbij kwam. Alsof hij zo nodig dichtbij moest staan om nog geen eens een normaal gesprek aan te kunnen gaan. 'Moet je niet naar Ginny en al die andere hopeloze wezens,' mompelde hij, terwijl hij weer plaats nam op de bank en zo naar achteren ging leunen. 'Ze zijn geen hopeloze wezens!' zei hij, dat bijna op het schreeuwen van meneer Dumbledore leek die sinds kort alweer overleden is. 'Naar mijn mening wel,' zei Draco toonloos terug, met een stalen blik. Geïrriteerd legde hij zijn koffer weg onder de bank, waar het zand zich bevond. 'Maar niemand boeit jouw mening Draco.' Ondertussen steeg het bloed alweer naar zijn hoofd, omdat hij wist dat inderdaad niemand zijn mening kon schelen. 'Hoe gaat het trouwens met de dood van je vader,' zei Neville ongeïnteresseerd, waarna hij nutteloos voor zich uit staarde. 'Interesseert jou dat dan?' mompelde Malfoy. Wanneer er een stile plaats vond tijdens hun 'gesprek', keek hij Neville aan met een vuile blik. 'Sinds ik nu weet dat jouw vader alleen maar dood ging om het feit dat hij niet naar Azkaban wilde, nu Harry toch Voldemort zal verslaan. Ik hoop voor je dat jij ook alleen achter wordt gelaten..' Gehijg verliet Draco zijn mond, dat alleen maar kwam door de woede die hij met zich mee droeg en ja. Misschien dacht Neville dat alleen maar, maar zijn woorden deden hem toch pijn en zeker omdat zijn vader pas net overleden is in de drie maanden. 'Jij vuile, vieze Longbottom die je bent! Je verdiend het nog geen eens om te leven!' schreeuwde hij, waardoor af en toe wat speeksel zijn mond verliet. 'Jij wel dan, met je achterlijke ouders die je zo nodig een Death Eater moesten maken waar je nog geen eens op in ging. Je bent een vieze verrader Draco en al helemaa nu je zelfs nog school volgt, terwijl je weet dat daar alleen maar mensen van het goede zitten! Rot toch op!' Door de woede die ze beide in zich hadden, brak het gevecht van hen uit.