"Sorry Lexanne, I can't be with you anymore. Let's break up."
"Wait, what?! You came here and surprise me with your stupid joke? Stop it Love, it's not funny"
Sinubukan kong tumawa para mawala yung kaba sa dibdib ko.
Alam kong nag bibiro lang siya
"No, I'm serious."
"Bakit? You can't be serious Rome! I know that you love me!"
"I realize that, siya parin. Siya lang pala. Siya lang ang mahal ko"
Walang salitang gustong lumabas sa bibig ko.
Pakiramdam ko tumigil ang mundo ko sa narinig ko.
Unti unting tumulo ang luha sa mga mata ko.
No. It can't be.
"I'm sorry Lexanne, just forget about the memories we've shared. Kalimutan mona ang lahat ng meron satin. Kalimutan mona ako. Sorry"
"Easy for you to say. All this time, akala ko ako na yung laman ng puso mo! Akala ko sapat na lahat ng ginawa ko para ako naman ang mapansin mo! She dumped you Rome! Iniwan ka niya para sa iba! And now you're choosing her? Iiwanan mo ako para sakanya?! Tell me, do you love me? Rome. Do you really love me?"
Tumingin siya ng diretso sa mga mata ko.
Sobrang lungkot ng mga mata niya.
He's crying.
Huminga siya ng malalim.
Natatakot ako sa magiging sagot niya, bakit ba kasi tinanong kopa?
Bakit ba kasi umaasa ako?
Naramdaman kong mahal niya ako.
Pero bakit? Bakit ganito?
Hindi ko mapigilan ang sarili kong umiyak.
Ang sakit sakit sakit.
"I'm s-sorry X-xanne, b-but I.... I d-dont really love y-you. I'm choosing her over you because she's the one that I love. Mahihirapan lang tayo pareho kapag pinagpatuloy natin ang relasyon na'to. Masasaktan lang kita."
I slapped him hard
"Your unbelievable! Masasaktan? Sa ginagawa mo ba ngayon hindi ako nasasaktan?! Rome! Four years! For four years pinag mukha mo lang pala akong tanga?! For four years akala ko mahal mo ako at ako lang ang laman ng puso mo! Ang sakit kasi Rome! I felt it! Naramdaman ko ang pagmamahal mo, and now it's just a fvcking show? Palabas lang ang lahat?! You fooled me! Not once nor twice but many times! I'm so desperate and pathetic because I'm still here beside you and still accepting your bullshits flaws! You want this? Okay! I'm giving up! Pagod nakong ipaglaban ka, pagod nakong mag mukhang tanga at mag mukhang kawawa sa harapan ng iba, pagod nakong baliwalain ang mga advices ng mga kaibigan ko, pagod nakong mahalin ka, pagod na pagod na ako pero kinakaya ko parin para sayo! Para satin! And now I'm done with your shits and I'm tired chasing you Rome. Fvck you and fvck your promises!"
Nag uunahang pumatak ang mga luha ko sa lupa.
Kahit anong pahid ang gawin ko, patuloy parin silang bumabagsak.
I'm still looking straightly into his eyes.
Oh, God knows how much I love this man.
But I guess this is the end.
Dapat konang patayin ang mahinang ako.
I'm done with all of this mess.
"I hope wala kang pag sisihan Rome. Remember this, one day, I will look straight into your eyes again, not because I still love you, but because I don't care about you. This is the end of us Rome. Goodbye"
Pinilit ko ang sarili kong makapag lakad kahit nanginginig ang bawat kalamnan ng katawan ko.
I'm trying to be tough even though I know that I'm weak.
For the last time tinignan ko siya.
Nakayuko lang siya namumula ang mga mata at magulo ang buhok.
I'm still hoping na hahabulin niya ako at yayakapin.. but erase that thought Lexanne.
He will never do that.
Never.
Pag ka alis ko, biglang may likidong gustong kumawala sa bibig ko.
Oh Ghad...
