💫
"Mavi" dedi gözlerini gözlerime değdirip yeniden denizde sabitlediğinde.
"Bugün deniz mavi." Dedi tutarsızca konuşmalarına bir yenisini ekleyerek.
"Onların aşkını anlatmamı ister misin?" Diyerek yeniden gözlerini yüzüme çevirdi.
Neyden bahsettiğini anlamasamda merakıma yenik düşerek başımı salladım. Yüzünde memnun bir gülümsemeyle denizi izlemeye koyuldu.
"Seviyor ama ulaşamıyor, görüyor ama dokunamıyor."
"Gökyüzüne aşık deniz ve ona rengini veren gök" diyerek ekledi.
Anlıyordum fakat birleştiremiyordum. Onun şairene tarafını görmek irkilmeme sebep oldu.
"Maviliğine büründürüyor ona aşık olan denizi. Ve karanlığına hapsediyor koca gökyüzü."
"Kışıyla üşütürken yazıyla ısıtıyor. Fakat bilinmiyor ki gök yalnızca denize ağlıyor. Denizin de haberi yok göğün aşkından. Gökyüzü ise kavuşamamanın hüsranıyla alabora ediyor. Siz denizi sevin ben göğü. Çünkü göktür denizi yaşatan ve denizdir göğün altında kaybolan."
Gözlerini uzakta bir yere dikip devam etti.
"Onların kavuşması ise kıyamettir ve ne garip öyle değil mi bir aşkın devrimi koca bir kıyamette gizli."
Gözlerini gözlerime değdirdi uzun bir süre sonra. Gözlerim yandı sanki. Tenim ürperdi, nefesim kesildi. Hissettiklerimin bir adı bir anlamı yoktu.
"Sen denizsin hazan bense gök." Derin bir nefes alıp devam etti "sen mavisin bense karanlık."
Mühürlenmiş dudaklarım söyleyecek bir söz arıyor, söyledikleri karşısında lal kesiyordu dilim. Denizi yakıştırmıştı bana ve gök demişti kendine. Gökyüzüyle deniz arasında anlattığı aşk bana olan hislerinin imkansızlığıydı. Her şeyi ilk defa bu denli net görebiliyordum. İlk defa emindim ondan. İçimde topyekünü halinde hareket eden hislerim bir sağa bir sola savruluyordu deniz misali. O ise karanlığın düştüğü gözlerini gözlerimden çekmiyordu. Fakat bilmiyordu aydınlığımın karanlıktan geldiğini. Bilmiyordu gündüzlerimin geceden kalma olduğunu. Bilmiyordu maviliğimin içinde ki siyahlığı.
Hazandım ben. Bilmiyordu benim ilk değil sonbahar olduğumu.
Ve o çağandı. Bilmiyordum onun kıyamet değil bir devrim olduğunu.
YOU ARE READING
Kuyruklu Yıldız
Teen Fictionİnsanlara olan ümidim tükendiğinde, zihnimin uçurumundan kendi ellerimle ittim umutlarımı. Sebep oldukları umutsuzlukları, elime bulaşan bir kaç umutla anladım. Telaşla üzerime sildiğim parmaklarımda parıldayan tek şey ona dair olan ümidimdi. Belkid...
