Podążać za głosem.

Zepsuta aura

Biegłem ile sił w nogach, nagle przeszedł przeze mnie impuls i usłyszałem przez chwilę słowa. Słowa kobiety.
-Zwolnij-
Poczułem że nie mogę biec, nie wiedziałem co się dzieje. Przez moje lewe ramię przeszedł zimny powiew.
-Wyluzuj-
Znów ten sam głos. Zamknąłem oczy poczułem jak ktoś mnie obejmuje od tyłu. Przez chwilę zobaczyłem cienką przezroczystą purpurową aurę. Czytałem o tym zjawisku, ale nigdy nie udało mi się go doświadczyć. Nigdy do teraz. Dostrzegłem że wokół mnie jest więcej aur. One wszystkie były gęste. ,, Co jest nie tak z tą aurą'' pomyślałem, gdy zauważyłem że ona zaczęła się oddalać. Otworzyłem oczy i dostrzegłem że aury się nakładały na postacie ludzkie. Zamknąłem znów oczy i odwróciłem się w kierunku tej zanikającej purpurowej duszy. Lecz nie mogłem jej znaleźć. Co więcej po otwarciu oczu i próbie ponownego zobaczenia aur, nie widziałem nic. Razem z aurą znikła ta umiejętność. A gdy już się z tym pogodziłem, nastał wczesny wieczór. Ludzi było mniej, po mimo to nie mogłem pozbyć się poczucia osamotnienia. Robiło się coraz chłodniej a niebo zaczęło przybierać ciemny kolor. Ruszyłem w stronę domu. Nie za bardzo wiedziałem gdzie się znajduję, więc wykorzystałem nawigacje w telefonie. Dotarłem na pierwszy lepszy przystanek. Mimo później pory autobus był zatłoczony ludźmi i dopiero wtedy zdałem sobie sprawę jak późna jest godzina i to był ostatni już kurs. Przybity i zmieszany dzisiejszą sytuacją, oparłem się o jedno okno i złapałem się za poręcz. Po kilku minutach jechania z melancholicznymi myślami w głowie, wreszcie dotarłem na jeden z najbliższych przystanków koło mojego domu, Jeszcze miałem kawałek więc wyjąłem telefon by posłuchać muzyki. Ale zauważyłem nieodebrane połączenie od mamy. Lepiej oddzwonię, pewnie się martwi.