Ako si jane isang simpleng mag-aaral!Wala akong ibang inambisyon sa buhay kundi ang makatapos sa aking pag-aaral upang makatulong sa aking mga magulng..Panganay ako sa aming tatlong magkakapatid..si JUVY ang pangalawa na kasalukuyang labinlimang taong gulang pa lamang.(15)at kasalukuyang nag-aaral sa pampublikong paaralan sa aming bayan.si VON naman ang aming bunso na ngayon ay tatlong taong gulang pa lamang(3). Salungat sa inaakala ng marami na angat ang aming kabuhayan,Ngunit ang totoo,
Isang family driver ang trabaho ng aking Ama at si Inay naman sa bahay lang at nagbabantay sa aming bunsong kapatid na si Von.
Isa ako sa napasama sa programa ng aming PUNONG BAYAN tungo sa lebreng pag-aaral sa isang prebadong paaralan.masayang.Masaya ako nang mga sandaling iyon kan’ya naman agad Kong ipinangako sa aking sarili gayon rin sa aking mga magulang na di ko sasayangin ang pagkakataong iyon!!
(Unang Araw ng Klase)
Pagpasok ko sa campus nakaramdam ako nang pagkailang sa mga mag-aaral doon!
Kase naman halos ng mag-aarl doon magkakakilala na. pakiramdam ko tuloy para akong inapi isa pa alam ko rin na lahat halos ng mag-aaral doon ay angat ang kanilang mga kabuhayan.
Walang pumapansin sakin,pero binale wala ko lahat ng iyon,inisip ko na lng na okey lang kahit wala ako maging kaibigan sa paaralang yun ang mahalaga makatapos ako sa aking pag-aaral upang matupad ko ang aking mga pangarap sa buhay!Maya maya isan babae ang lumapit sakin
Hi!..bago ka dito noh?ah..by the way ako nga pala si Carla..
..Ako naman si jane!OO tama ka bago lang ako dito,kan’ya nga medyo ilang pa ako eh..pasenya kana ha!
CARLA:hoy!ano kaba?okey lang yun ganyan rin ako dati pero masasanay ka rin..
JANE:kung sa bagay tama ka ganun naman talaga pag una diba?kailangang matoto kang makisama at makibagay.
CARLA:that’s right pero eto lng masasabi ko sayo girl,wag na wag kang papaapi ditto pag me tumalo sayo ditto sabihin mo sakin at on the spot papatalsikin natin.(joke)pabiro nyang sabi!
JANE:salamat pero wala naman siguro aapi ditto sakin diba?isa pa nandito ako para mag aral.
CARLA:oo pero iba narin yong nag iingat..syanga pala andon lang yung room ko sa magkalapit lang tayo basta pag may problema ka wag kang mahihiyang lumapit sakin ah!Oh!pano maiwan na kita ha kita na lng tayo sa canteen mamayang breaktime.
JANE:okay sige salamat sa mga paalala mo ha!
CARLA:wala yun teka pwede ko ba makuha cellphone number mo? incase na kailngan mo ako madali mo ako makokontak..
JANE:huh?ehh..totoo wala akong cellphne pasenya kana ha!
CARLA:ganon ba?sige bukas ibibigay ko sayo yong isang cellphone ko di ko naman kase ginagamit.luma na nga lang pero mapapakinabangan pa.
JANE:ano kaba okay lang ako at sanay ako na walang cellphone isa pa nakakahiya naman sayo.
CARLA:sya sige kaw bahala Oh’pano kita kits na lng mamaya sa canteen ha!
JANE:okay sige salamat sa lahat ha.
Simula nang magkakilala kami ni CARLA medyo nabawasan ang pagkamahiyain ko sa eskwelahang pinapasukan ko.Masaya syang kasama at halos lahat nang kaibigan nya ipinakilala nya sakin!nakilala ako sa buong eskwelahang pinapasukan ko.Dahil narin sa tulong ni CARLA nahikayat ako para tumakbong presedente nang aming campus at hindi naman ako nabigo.
Napakabait na tao ni Carla wala akong masabi kan’ya naman hindi na ako nagtaka kung bakit ganon kadami ang kanyang mga kaibigan.Di nagtagal nalaman ko sa kaibigan nyang si CAREN na si CARLA pala anak na may ari nang aking pinapasukang eskwelahan.
