Rain Drops(on-going)

Chapter 1

Her POV;

Hi,im Rhoanna Azzrail I. Nicolas "RAIN" for short 18 years old,FilAm and I'm taking College of Business Administration and third year college student at Samaniego University or SU for short.

I have a blondy long hair,pointed nose, thick eyebrows,long eyelashes and-

"Riiinnggg...riiinnngg..riinngg-"

"Hello?"sagot ko

"Rain!! Where the hell are you?!!"sigaw ni Mommy,hayysstt here we go again.

"As usual."malumanay kong saad.

"What the hell Rain!,di ka ba nag sasawa dyan sa park?! please lang umuwi ka na!"malungkot na saad ni Mommy at pinatay ang tawag.

Napangiti na lang ako ng mapait.

"How i wish i will loathe this place."bulong ko

Yes,nandito ako sa park naka upo sa bench at mag isa habang hinihintay ang pag bagsak ng masaganang ulan.Why? Beacuse I LOVE RAIN!! The dark sky, THUNDER, and the smell! RAINY DAYS makes me HAPPY!!!and I love crying in the rain. because when i do, no one can hear my pain.

"Oh,i feel the Rain Drops in my head again!"masayang wika ko.

The rain's reminds me of someone who's very special to me.

then our memories are flashing in my mind again.

~Flashback~

"Hey,Thunder it's raining. Let's go,we have to go home before it's too late!!"sigaw ko sa kanya habang hinahatak-hatak ang damit nya.

"No,we're stay here until the rain's stop"sabi nya at umupo sa duyan.

"Why is the rain's very important to you? We both know that it will make us sick, laying in bed for how many days and we can't do anything about it unless we are already fine,Since we're in high school,you always do that!"inis na saad ko dahil nag sisimula ng pumatak ang ulan.

"Beacuse i find peace in the rain and rain makes me ease the pain!"naka ngiti nyang sabi.

"Why?are you hurt?"nag aalala kong tanong,at yun na nga ang pinaka hinihintay nyang ulan.

"No I'm not hurt, I'm your handsome best friend Thunder Ruixie..pfftt bwahahahaha"malakas na tawa nya.

Kahit nag joke sya naka tulala parin ako sakanya,ngayon ko lang nakita na kahit tumatawa sya at makikita sa mukha nya na masaya sya pero iba ang ipinahihiwatig ng mga mata nya,sakit,puot,panghihinayang at pag hihinagpis,napakunot ako ng nuo.

"But why?"mahinang saad ko.

Napatigil sya sa pag tawa ng sinabi ko yun.

"Huh?anong "but why?" Na sinasabi mo?pfftt nababaliw ka na naman eh!"malungkot na ani nya.

"Spill it out Thunder."matigas kong sabi.

When i said that he break down Infront of me and hug me tight.Tears are falling in his eyes and started sobbing.I embraced him tighter so that he feel that his not alone.

"I-I am the one that said "G-Goodbye" and "It's o-over" b-but I'm the one c-crying. K-kung kaya ko lang sana ibalik ang p-panahon na nanjan pa sya ginawa ko na eh..pero hindi wala na sya at hindi ko na sya ma ibabalik pa.
I love her so much that i can't live without her,nasanay na ako na nanjan sya lagi sa tabi ko tuwing malungkot ako pero kasalanan ko rin naman eh,but thank you dahil lagi na lang ikaw ang kasama ko bukod sa kanya kapag umiiyak ako,ikaw na lang lagi ang nag co-comfort sakin and you are the only one person who hasn't given up on me,ikaw na lang ang meron ako so please don't leave me."mahabang ani nya habang namamalibis ang masaganang luha sa mga mata nya.

Everyone thinks that his happy and fine' but look a lil closer, you will see pain in his eyes. bakit hindi ko nakita noong bata pa kami na marami na syang masasakit na pinag daanan?at bakit di nila nakikita ang lungkot sa mga mata nya ng saganon hindi lang ako ang mag co-comfort sa kanya?.but on the other side may tiwala sya sakin na hindi ko sya huhusgahan kahit umiyak sya na parang sumusuko na sya sa buhay nya but I'm  happy that he is comfortable with me.

~end of flashback~

Nakakalungkot nga lang ng sa tagal na magkasama kami di man lang nya nabanggit na meron syang girlfriend.

Nagsimulang pumatak ang masaganang ulan at nagsimula na ring pumatak ang masaganang luha sa aking mga mata.