Het Huis Anubis: Op naar de toekomst

Hoofdstuk 1 - Micks vakantiehuis

Hoi allemaal! Ik heb het schrijven weer opgepakt... De meesten van jullie zullen AnubisVoorJou wel kennen, op YouTube... Dat account is sinds vorig jaar verwijderd en was van mij. Het schrijven heb ik een beetje laten verwaarlozen, maar ik kan mijn verhalen nooit loslaten. Ik ben dus opnieuw begonnen.
Dit verhaal schrijf ik vanuit het perspectief van Noa. De andere Anubisbewoners zullen overigens ook veel aan bod komen hoor, wees daar maar niet bang voor ;) Ik ken Noa en Jeroen gewoon het beste, en vind het prettig om vanuit daaruit te schrijven.

Vergeet ook niet te reageren! Het motiveert me héél erg om door te schrijven bij reacties, dus des te groter is de kans dat ik dan sneller door schrijf :)

Veel leesplezier! Liefs, Célyne - AnubisVoorJou -

Ik open mijn wazige ogen en kijk verwilderd om me heen. Automatisch zoekt mijn hand naar die van Jeroen. Wanneer mijn hand de zijne vind, sluit ik zuchtend weer mijn ogen.
''Zit je hier nou nog steeds,'' kraam ik er gniffelend uit. Jeroen streelt de bovenkant van mijn hand.
''Denk maar niet dat ik je ooit nog alleen laat,'' belooft hij. En ik geloof hem. Nog nooit heb ik een vriendje gehad - op de middelbare school na - maar ik weet zeker dat ik meteen de ware heb.
Jeroen kijkt me aan en streelt met zijn warme hand door mijn haar. Van genot sluit ik weer mijn ogen. Ik ben zo ongelooflijk blij dat ik weer thuis ben. Hoe, wat en waar weet ik nog steeds niet. Ik weet ook niet of ik er nu al aan toe ben om alle verhalen aan te horen. Het belangrijkste zit vlak naast me. Praktisch bijna op me. Ik gniffel van mijn eigen gedachtes en geef hem een kus.

Nienke ploft naast Amber neer op de bank en kijkt haar glunderend aan. ''Ik kan het gewoon nog steeds niet geloven. Hoe heeft dit allemaal kunnen gebeuren?''
Amber schud haar hoofd terwijl ze voor zich uit blijft turen. ''Echt hè.''
Een enkele tellen later schiet ze met een noodgang overeind. Nienke kijkt haar vriendin geschrokken aan. ''Wat?''
''Een feest! Voor Noa! Of, nou ja, ook voor ons. We moeten het vieren!'' Nienke staat op en blijft haar even zwijgend aankijken. ''Denk je dat Marijke dat goed vind?''
''Die heeft hier niets meer te zeggen,'' hoort Nienke geschrokken achter zich. Amber bekijkt Victor van top tot teen. ''Ik wist wel dat je terug zou komen!'' giert ze. Nienke glimlacht en knikt.
''Dus jij hebt hier weer de touwtjes in handen.''
''Nou en of,'' antwoord Victor knorrig, waarop hij vervolgens weer terug loopt naar de kelder.
''O, Amber.'' Amber kijkt Victor aandachtig aan.
''Voor deze keer. Dit is een uitzonderlijke situatie.'' Amber steekt haar handen in de lucht en slaakt een gilletje. ''Yes!'' Ze vliegt Nienke om de hals en samen ploffen ze weer neer.

''Een feestje?'' herhaalt Jeroen met fronsende wenkbrauwen. Amber knikt hevig haar hoofd. ''Ja! We hebben toch wat te vieren?''
Jeroen zucht en gaat dichter op Amber staan. ''Hé Barbie, denk eens na. Noa is toch nog veel te zwak.'' Ook Amber begint te fronsen en ze legt verontwaardigd haar handen in haar zij.
''Nou ik denk dat Noa dat prima voor zichzelf kan beslissen.''
''Dank je,'' hoort Jeroen lachend achter zich. Ik schud lachend mijn hoofd en pak Jeroen liefelijk beet. ''Het lijkt me wel leuk, hoor. Ik zal geen sterke drankjes drinken,'' beloof ik hem lachend.
''Oké. Maar zodra je weer duizelt, sodemieter ik je weer naar boven. Goed?''
Ik schud glimlachend mijn hoofd. Wat is hij toch ongelooflijk overdreven bezorgd, maar wat is het toch ongelooflijk schattig. Ik geef hem een liefdevolle vluchtige kus en loop naar de keuken.
Amber steekt haar tong naar Jeroen uit en loopt grinnikend weg.
''Amber,'' hoort ze Mick dan roepen. Hij loopt op haar af en leunt tegen de deuropening aan.
''Mijn vader heeft een vakantiehuisje niet ver hiervandaan sinds kort op mijn naam laten zetten, misschien een leuk idee om daar naartoe te gaan?''
Ambers mond valt open van verbazing. ''Joh! Dat gaan we doen!'' Mick wijst met zijn vinger naar haar gezicht. ''Er zit wel een voorwaarde aan.''
''Kom maar op.''
''Sofie gaat dan ook mee. Morgen is ze al met haar moeder vertrokken naar Oostenrijk. Ik wil nog even van haar genieten zolang dat nog mogelijk is.''
Amber schud vrijwel direct haar hoofd. ''Sorry Mick, Anubisbewoners only.'' Met die woorden loopt ze sierlijk de woonkamer uit.