Να κλείνεις τα μάτια σου για να κοιτάς το σκοτάδι. Το πιο ανθισμένο λουλούδι μεταμορφωμένο στο πιο άσχημο τέρας. Στάζανε τα δάκρυά μου από το πέμπτο μπαλκόνι και εγώ αναρωτιόμουν ποιος θα ήταν ο πιο άσχημος τρόπος να πέσεις στην πιο όμορφη πτώση. Αιματοβαμμένα πρωινά κάτω από ήχους ξεφτισμένους από το χρόνο απαλύνουν τον πόνο του μέλλοντος. Μία τζούρα για κάθε πρωινό Χάραμα που βρισκόμουν ξύπνια και κάθε αναπνοή που πήρα στα κλεφτά. Όμορφη λεπίδα η χαραυγή. Μα πιο όμορφη αυτή που κρατώ στο χέρι. Δε ξέρω πρώτη ποιον θα κόψει. Εμένα ή εσένα;
Θα ρίξω φύλλα να σκορπιστούν στον άνεμο να μοιάζουν της ψυχής μου. Πτηνά ελεύθερα και άγγελοι φτερωτοί. Κοιτάζω τη θέα. Γαλήνιο το κενό.
Μην ανατείλεις ακόμα. Στάσου λίγο μείνε να ζήσω λίγο ακόμα στο όνειρο. Μέχρι να βρω μία εξήγηση για κάθε τι που σύμβηκε τότε. Φάρμακο αντικαταθλιπτικό που θα με κάνει άνθρωπο χαρούμενο. Τα μάτια μου είναι θολά το μυαλό μου αδρανή. Ο λήθαργος αποτελεί κατάσταση καλύτερη από αυτή. Ο θάνατος είναι παντού για αυτό και μοιάζω με νεκρή,
