I meet you when we we're kids. I hate you because you wear clothes na Hindi uso. Our family are friends that's why palagi tayong nag kikita. Hindi nag laon, we became friends.
Not until fourth year High School starts. Paminsan minsan Lang tayo mag kita, you reason is you've been busy with things. Tinanggap ko ang rason mo. I believe you, but I think believing you was my greatest mistake. Busy ka? Oo, busy sa pag la-landi sa bestfriend ko. Nakita ko kayong dalawa nasa likod ng building natin, May ginagawa kayo. Pagkakitang pagkakita ko sa inyo, parang kinurot ang puso ko. Gusto kong sugurin ang bestfriend ko, Gusto ko kayong Sigawan, Gusto kong magtanong pero may bigla akong naalala,
Wala nga palang tayo
Napangiti ako ng mapakla. Oo nga pala noh? Hindi ko Alam kung anong ganap ko sa buhay mo, Hindi ko Alam kung ano nga ba tayo, at Hindi ko Alam kung anong lugar ko sa puso mo.
Imbes na saktan ko pa ang sarili ko ay naglakad na Lang ako papalayo sa inyo. Umuwi ako na malungkot at May sakit sa puso. Pag ka Pasok ng Pag ka Pasok ko sa kwarto ko ay isinara ko at humiga sa kama sabay umiyak ng umiyak . Binuhos ko lahat, lahat ng sakit, pagpapaasa at lungkot. Ngunit, nabigla na Lang ako ng May narinig akong boses.
"Ayos ka Lang ba , Bunso?"
Nag a-alalang tanong ni Kuya sa akin.
Agad kong pinunasan ang mga luha ko at pumikit saglit saka humarap sa kanya na May matatamis na ngiti sa labi.
"Opo "
Maikli kong Sagot sa kanya. I know I am lying to him, but I don't know kung anong Gagawin ko. Pinilit ko paring ngumiti sa harap niya, ngunit nabigla ako sa narinig ko sa kanya.
"Bunso, Walang masama kung umiyak. Iiyak mo Lang yan, Nandito ang mga braso ni Kuya para maging sandalan mo, Nandito din ang mga kamay ni Kuya para punasan ang luha mo at Higit sa Lahat Nandito si Kuya para makinig sa Lahat ng problema mo"
Hindi ko nakayanan at Dali Dali akong yumakap sa kanya at Doon ibinuhos lahat ng sakit, pagdadalamhati at lungkot. Umiyak Lang ako ng umiyak at nandoon Lang si Kuya inaalo ako. Ilang minuto pa ay unti unti nang Pag hina ng mga hikbi ko.
"Alam mo Bunso, ang sakit ay Temporary lamang "
Saad niya habang nakatingin sa labas ng bintana.
Tumingin ako sa kanya at biglang nangunot ang noo ko sa sinabi niya. Mag tatamong na sana ako kung bakit pero naunahan niya kong mag salita
"Huwag mong isipin ang sakit na maaring idulot ng Gagawin mo. Ang isipin mo kung ikakasaya mo ba ito. Ngunit, Dapat mo ring isaalang alang kung makakasakit ka ba o May matapakan ka"
Pagpapaliwanag niya sa akin ngunit nakatingin parin siya sa labas ng bintana.
"Hindi Lang Dapat puro Saya, Dapat May sakit din. Alam mo ba kung bakit?"
Tanong niya sa akin.
Agad naman akong napailing, Hindi dahil sa ayaw kong sagutin. Hindi ko Lang talaga Alam ang Sagot.
Agad bumaba ang tingin niya sa akin at nag Tama ang aming mga paningin.
"Kasi Doon mo matututunan kung paano magpakatatag, paano labanan ang sakit , paano ngumiti kahit gusto mo ng umiyak at Higit sa Lahat You Already learn your lesson kaya Hindi ka na uulit gawin ang pagkakamali na ginawa mo"
Saad niya without breaking our eye contact sinabayan niya pa ng matamis na Pag ngiti.
Doon ko Lang naintindihan lahat, Hindi talaga maiiwasan na May masaktan at May umuwing nakangiti.
