Beach Boy

H1

Ik loop over het strand. Af en toe schop ik tegen een schelpje of steentje. Waarom? Waarom ik? Kan ik niet gewoon normaal zijn? Zoals alle anderen? Ik kijk naar mijn arm, waar zich een grote blauwe plek vormt over de littekens die ik heb gemaakt met een scheermesje. Ik wist niet dat mijn vader zo hard kon slaan! Misschien verdiende ik het, omdat ik anders ben. Maar toch voelt het niet rechtvaardig. Ik pak mijn mobiel en bel Charlie. Ik kan maar beter niet naar huis vanavond. Charlie neemt op. 'Yooo, man wat is er?' vraagt hij. 'Kan ik vanavond bij jou slapen?' vraag ik. 'Het is een noodgeval', Zeg ik er snel achteraan. 'Ja sure', antwoord hij. Ik zucht even opgelucht. 'Thanks man, tot zo', zeg ik en ik hang op. Gelukkig heb ik een rugzak met basisbehoeften, zoals een oplader, meegenomen. Ik sprint terug naar mijn fiets en race richting het huis van Charlie. Wanneer ik er ben zet ik mijn fiets op slot tegen een paal en loop richting de voordeur. Ik druk op de bel en lachend doet Charlie open. Zijn lach verdwijnt van zijn gezicht als hij mij ziet. 'Wat is er gebeurd?' vraagt hij bezorgd. Ik voel aan mijn oog. Hij is opgezwollen en heeft waarschijnlijk een paarse kleur. 'mijn vader' mompel ik. 'wat zei je?' zegt hij. 'Mijn vader', herhaal ik, harder dit keer. 'Waarom?' vraagt Charlie. Ik draai mijn hoofd weg. 'Caleb waarom?' herhaalt hij. 'Niet boos worden of me haten oké?' zeg ik terwijl ik Charlie aankijk. 'Oké', zegt hij. Ik slik even en zeg dan: 'ik val op jongens'. 'Je bent gay?' vraagt Charlie. 'Ja dat zeg ik toch?' zeg ik met een awkward glimlach. 'Waarom zou ik je daarom haten?' vraagt hij. 'Omdat het fout is', antwoord ik terwijl ik naar mijn schoenen kijk. 'Echt niet. Wie zegt dat?' zegt Charlie verbaast. 'Mijn vader', zeg ik. Ik kijk omhoog en zie Charlie zijn handen tot vuisten maken. 'Laten we naar binnen gaan,' zeg ik snel, voordat Charlie iets stoms gaat doen. Hem kennende zou hij nu iemand in elkaar willen slaan, maar dat lijkt me niet zo'n goed idee. Hij knikt en samen lopen we naar binnen. 'Mijn ouders zijn niet thuis vanavond, dus we kunnen doen wat we willen', zegt hij. We kijken elkaar aan en ik grijns. 'Gamen', zeggen we tegelijk. Ik blijf lachen. Eindelijk iets wat wel normaal is. Ik zet mijn tas aan de kant en plof op de bank. 'Netflix?' vraag ik. 'Netflix', antwoord Charlie. We kijken een film, maar het komt niet echt bij me binnen. Ik kan alleen maar denken aan het feit dat ik morgen toch echt terug moet naar huis, omdat mijn football kleren daar liggen en er morgen een belangrijke training is. Oja en drie keer raden wie er morgen bij de training is? Precies, mijn crush. Niet dat dat heel toevallig is, want we zitten in hetzelfde team. Charlie knipt met zijn vingers voor mijn gezicht. 'Aarde aan Caleb, Aarde aan Caleb', zegt hij met een raar stemmetje. Ik kijk hem aan. Ik kijk hem aan en lach. 'Wat is er?' zeg ik. 'Let je wel op?' vraagt hij, nu weer met zijn normale stem. Ik schud mijn hoofd. 'Oke maakt niet uit. Wil je pizza?' Ik knik. 'Doe maar pizza salami'. Charlie knikt en toetst het nummer van de pizzeria in. Hij bestelt pizza voor ons en hangt weer op. 'Ze zijn er over een half uur', zegt hij tegen mij. Ik knik. 'Alleen euh, we hebben geen drinken en chips in huis', zegt Charlie. 'We kunnen naar de supermarkt', stel ik voor. 'Hoe gaan we?' vraagt Charlie. 'Ik ga fietsen en jij gaat met skateboard zodat ik je kan trekken', zeg ik. Charlie knikt goedkeurend. Snel pakt hij zijn skateboard en wat geld. Ik haal mijn fiets van het slot en rij richting Charlie. Hij pakt zich vast aan mijn bagagedrager en zo vertrekken we richting de supermarkt.