Kimsenin durduğu yer huzurlu değil.. akıl verenin Yok saçlarını seven, özledim gel diyen, yada sesinde huzur bulduğun kimse Yok, bunlar iyi niyetlerim..
Karşımda durup nankör dediğini duyuyorum uyanıyorum,
Özlediğimi bile kendime itiraf edemiyorum gülüyorum bazen bir boşluğa bakarken, düşünmemeye çalışıyorum gece yatarken ağladığını duyar gibiyim. Çok ağlamalısın! İsyan edip özlemelisin diyorum arkamda bıraktığım kadına, ona karşı hiçbir duyguyu hissetmiyorum, özlesem yüzsüzüm,Ağlasam hak etmeyen, gülsem gamsız oluyorum, arasam aptal, görmeye gitsem korkak, düşünsem ahmak, düşünmesem günahkar.
Bir kitabın arasında kokunu buluyorum, en çok kokundan utanıyorum keşke diyorum tanışmamış olsaydım sonra kendimi daha fazla nankör buluyorum oysa ne çok şey katanımdı.
Az önce bir latte yapıyorum art kalp şeklini alıyor, durup uzağa bakıyorum, kalbi çok acıyordur aynı benim gibi fazla yanıyordur gözleri ağlarken hıçkırıyordur sessizce duymasın annem diye, fincanı tutarken elimin yandığını bıraktığım da farkediyorum ellerim bile bedenime ihanet ediyor oysa duyurmuyor beynime.. onu düşünürken sanki bedenim buz kesiyor, kaçtın diyorum kendime korkaksın ama ne olursa olsun zoru seçtin susmadın 😞
Susuyorum.
