People will say that they care about you. Yes they do, but for some reason. And because of that, I believe that it's better to be alone.
Hi, I'm Alexa Gothemberg. 19 years old. Honestly, I hate my life. I regret the day I was born. I hate my hair, I hate my nose, I hate my lips, I hate my body. In short, I hate myself. I don't f*cking understand why no man can stand alone by himself. I mean, no mother, no father, no friends, no people around you. Just you. Just me. Alone. Because, no one really cares about me. They are just taking me for what? For granted? F*ck that reality! They will only talk to me when they needed me. When they want something or someone from me. And when they already get what they want, they will leave. And then, here I am, again. Alone. Watching the stars with my shadow. Talking to myself and asking why, why me? Am I that bad to experience these things over and over again? What did I do? For I know, I just want to be happy. I just want that things will stay permanently. I just want someone to stay by my side, forever.
There's a lot of bad things happened in my life. And I thought that nothing is worst than the things I've experienced. But I was wrong. I thought that this is already the end, but the truth is, it's only the beginning.
CHAPTER 1: First Day
Alexa's POV
Hirap na hirap na ko sa gantong buhay. Oo nakukuha ko lahat ng gusto ko kasi mayaman naman kami. Pero, ayoko ng ganito. Simula 7 years old ako si Nanay, which is my yaya, lang ang kasama ko. Kasi sila Ate Yhen, Ate Giselle, Kuya Vern at Mommy ay sumunod na kay Daddy sa Italy dahil sa Family Business namin dun. At ako? Eto naiwan. Mas maganda daw kung dito ako magtatapos ng pag-aaral. Oh diba ng saya? 2017 na! So it means 12 years ko na silang hindi nakakasama. I really feel lonely kahit na kasama ko si Nanay. Iba pa rin talaga kapag kasama ko yung pamilya ko. Oo at di naman sila nagkulang sa padala nila sakin, pero parang wala na silang pake sakin. Parang wala akong silbi para sa kanila kasi wala pa akong kayang iambag sa business namin.
3rd year college na ko ngayong dadating na pasukan. At dahil inenroll ako ng parents ko sa ibang University, makikisalamuha nanaman ako sa mga taong di ko kilala. Mga taong huhusgahan ako at mga taong hindi ko alam kung makakasama ko hanggang sa huli.
"Alexa!!!" Pasigaw na tawag ni Nanay sa pangalan ko.
"Nay bakit po?" Tanong ko.
"Kumain ka na. Malelate ka na." Sagot nya na may halong pag-aalala
"Nay anong oras pa... Sh*t! 30 minutes nalang malelate na ko." Bigla akong napatayo nang makita ko ang orasan. 7:30 na at 8:00 ang pasok ko.
"Ayan kasi magpuyat ka pa ah!" Bungad sakin ni Nanay paglabas ko ng kwarto.
"Nay maliligo nalang ako. Hindi na ako kakain. Paki sabi kay Manong (driver ko) na paki ready na yung sasakyan." Pagkasabi ko ay agad na akong pumasok sa banyo.
Wala pang 10 minutes ay natapos na akong maligo. Dali dali akong pumasok ng kwarto at nagbihis. Wala kaming uniform kaya naka pang alis lang ako. OMG! 7:50 na. Pag tapos ko magbihis ay tumakbo na ako pababa at sumakay na sa kotse.
"Manong bilisan mo ah." Sabi ko sa driver ko habang hinahanap ko ang lipstick ko.
"Sige po mam."
Wala pang 10 minutes ng makarating kami sa Gothemberg University.
Yes, our family runs this University. Isn't weird? Papapasukin nila ako sa University na pagmamay ari namin. Where's the thrill? Ano bang gusto nila? Malaman lahat ng galaw ko? Hays! Ang pakiramdam ko tuloy ayaw nila akong maging masaya. Sana mali 'tong feeling na 'to. Sana hindi totoo ang naiisip ko na wala lang ako para sa kanila. Sana hindi totoo ang nararamdaman ko na hindi nila ako mahal. Sana. Sana nga.
"Punyeta! Nasan na ba ang Room 143?" Sigaw ko.
"Hey you! Who the hell are you?" Isang boses ng babae na galing sa likod ko.
"Excuse me? Close tayo?" Pagtataray ko.
"What? Don't you know me? Ako lang naman ang anak ng may-ari ng school na to." Pagmamayabang at pagsisinungaling nya.
Hahahahaha. Nagpapatawa ba sya? Wag ako huy!
"Do I look like I care?" Pagtataray ko ulit.
"You need to treat me like a QUEEN." Sabay taas ng kilay nya.
"Are you out of your mind?" Patawa kong sinabi sa kanya.
"Hey, watch your words!" Sabi nung isa nyang kasama.
Aba punyeta 'tong mga 'to! Hay. I need to calm myself down. Calm down Alexa. Calm down. They don't deserve your precious time. Just leave.
"What the hell are your problems?!. Can you just leave me alone?!" Pasigaw kong sabi.
"Hey watch your language!" Sabi sakin nung .. Wait! Principal?
Pano ko nalaman? Nakalagay sa damit nya eh. Di naman sya masyadong proud no?
Anyways, I don't care! Principal lang sya.
"You two, go to my office! Now!" Pasigaw nyang sabi
Hay bwisit! Bwisit talaga!!!
"So what the hell am I doing here?" Pagtataray ko.
"Shut up! What's your name? Kung hindi ako nagkakamali, bago ka lang dito. At how dare you to talk to me like that?" Pagtataray sakin
"Oo nga Ms. Evelyn." Sabi nung punyetang anak "daw" ng may ari ng school na to.
"Good day to the both of you! I'm Alexa Gothemberg." Sabi ko na may tonong pagtataray
"Holy sh*t! No way!" Sabi nung babae.
"Watch you words Ms. Trixie Gothemberg! So ikaw pala ang anak ni Mrs. Gothemberg?" - Ms. Evelyn
"Isn't obvious?" Pagtataray ko ulit.
"No way! Ako ang anak ng may ari ng school na to!" - Trixie
"Shut it Trixie! Alam nating dalawa na nagpapalit ka lang ng surname mo sa Birth Certificate mo just to be a Gothemberg." - Pambabara ni Ms. Evelyn kay Trixie.
"Kaya nga tinawanan lang kita kanina nung sinabi mo na ikaw ang anak ng may ari ng school na to eh! Hahaha!" - Pang aasar ko.
"Don't you dare to destroy my image in this school!" Pananakot nya sakin.
"Don't worry! Wala akong balak na ipagmayabang na ako talaga ang TUNAY na anak ng may ari ng school na to." Pang aasar ko ulit.
Akma sana akong sasampalin ni Trixie pero napigilan sya ni Ms. Evelyn.
"Don't you dare to hurt her Ms. Martinez." Pananakot ni Ms. Evelyn
"Thank you, Ms. Evelyn. Now, if you don't mind, may I go now?" Malumanay kong sabi.
"And by the way, I think its best if I change my surname. Call me Ms. Hernandez instead."
"Sure, Ms. Gothemberg. And you Ms. Trixie, go and lock yourself to the detention room for 3 hours!" Pasigaw nyang sabi.
"What?! 3 hours?! Are you crazy?!" - Trixie
"Just go in there! Now!" - Ms. Evelyn
At wala na ngang nagawa yung bwisit na Trixie na yun kundi ang sumunod at pumunta ng detention room and lock herself for 3 hours. Poor girl!
At ayun umalis na nga ako sa Principal's Office.
After 15 minutes of searching ...
Finally! Nahanap ko na din ang Room 143. As what I've expected, nagsisimula na nga ang klase.
"Morning everyone! Forgive me for being late." - Me
"Go inside!" Pasigaw na sabi sakin ni Professor ... I don't know her name.
"And you are?" - Prof
"Alexa Go .. Hernandez." - Me
"Oh, Hi Ms. Hernandez!" - Prof
