Bloody Path

First Chapter

Ο ήχος από τις σειρήνες της αστυνομίας γίνεται πιο έντονος. Ανοίγω τα μάτια μου. Η λίμνη αίματος φτάνει στα γόνατα μου και στο κέντρο της μια ακίνητη σιλουέτα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκομαι με χειροπέδες και στο πίσω κάθισμα του περιπολικού. Ο αστυνομικός με κοιτάει. Τα αφτιά μου σφυρίζουν δεν  μπορώ να ακούσω τι μου λέει. Βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο, τα χέρια μου είναι δεμένα στο τραπέζι. Τι συμβαίνει; Γιατί είμαι εδώ; Το βλέμμα μου στρέφεται στις αιματοβαμμένες παλάμες μου.  Τι έγινε; Πώς κατέληξα έτσι;  Κλείνω τα μάτια μου προσπαθώντας να φέρω στην επιφάνεια τι είχε γίνει. Το σκηνικό δύο ατόμων  να παλεύουν πετάχτηκε στο μυαλό μου.   

Αντικείμενα πέφτουν στο πάτωμα και τα έπιπλα είναι αναποδογυρισμένα. Ο ένας πέφτει αναίσθητος στο πάτωμα. Το μυαλό μου θόλωσε και το μόνο που ένιωθα ήταν οργή, τους πλησίασα και βρέθηκα ανάμεσα τους. Ποιος είναι αυτός; Γιατί επιτίθεται στον αδερφό μου; Πρέπει να τον προστατεύσω. Σφίγγω την γροθιά μου στοχεύοντας στο σαγόνι. Ο αντίπαλος φεύγει προς τα πίσω και μου δίνει περιθώριο να ρίξω κλωτσιά στα πλευρά ρίχνοντας τον πάνω στον τοίχο.  Η πάλη άρχισε. Η οργή μου γίνεται  πιο έντονη. Δεν θα τον αφήσω να ξεφύγει, πως τόλμησε να μας επιτεθεί. Κάνω προσπάθεια να τον ακινητοποιήσω. Καταφέρνω να τον ρίξω στο πάτωμα για μια στιγμή δεν κουνήθηκε.  Τρέχω προς τον αδερφό μου.

«Μίλα μου. Είσαι καλά; Τι γίνεται; Ποιος είναι;». Δεν έχει αποκτήσει τις αισθήσεις του ακόμα.  Νιώθω κάτι να θρυμματίζεται στο κεφάλι μου. Ο πόνος γινόταν πιο δυνατός. Κάτι κύλισε στο μέτωπο μου. Δεν μπορούσα να στηριχτώ, το κεφάλι αισθανόταν βαρύ. Ο ήχος του αποκρουστικού του γέλιου μου έφερνε αηδία. Μετά όλα άρχισαν να σκοτεινιάζουν. Όταν συνήλθα ο άγνωστος ήταν πάνω από τον αδερφό μου, στο χέρι του το μαχαίρι έβρισκε τον στόχο του. Ενστικτωδώς όρμησα πάνω του  τραβώντας το μαχαίρι και τον έσπρωξα προς τα πίσω ρίχνοντας τον στο πάτωμα. Βρέθηκα από πάνω του σφίγγοντας  ακόμα το χέρι που κρατούσε το μαχαίρι. Είχα την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά.  Το βλέμμα μου ήταν προσηλωμένο στο πρόσωπο του. Η έκφραση του έμοιαζε τρομακτική. Τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα και εστίαζαν στα δικά μου γεμάτα φόβο. Γιατί...; Τότε συνειδητοποίησα τι έγινε.