FİDYE

Bölüm 1 "Sahte?"

Merhaba canlarım bu benim ilk kitabım sayılır.O yüzden yazım hatalarım için şimdiden özür diliyorum. Bakalım kitabımızı sevicekmisiniz? Lütfen oylamayı unutmayın.Öpüldünüz.😘😘
İlk Bölüm Gelecekten Kesittir.
*****************************************

"Hayır,yanlış anlamayın. Sadece...çalınan hayatım için fidye istiyorum."

Ardı arkası kesilmeyen rüzgar yüzüme çarptıkça saçlarım bir o taraf bir bu tarafa savruluyordu. Bir kaldırımda yürümüyordum veya fırtınaya da yakalanmamıştım. Sadece...ölmek için hazırlanıyordum. Göğsümde zaten  çok fazla ağırlık vardı .Üstüne üstlük  ciğerlerime çektiğim    nefesler tonlarca demirin altında kalmışım gibi hissettiriyordu. Galiba artık tahammül edemeyeceğim sancılarla imtihan ediliyordum. 

Son on dakikadır yaptığım gibi gözlerimi dikmiş dalgaların hızlı hızlı gel-git oluşturduğu  denizi seyir ediyordum.Bir nefes daha çektim, bu sefer daha fazla tutamadan
dudaklarımdan bir inilti firar etti.

Dayak yememiştim ama yaşadıklarımı yaşamak yerine dövülerek öldürülmeyi bile yeğleyebilirdim. Evet, ölmek istiyordum bunun için bir
uçurumun kıyısındaydım.

Birden aklıma anılar geldi. Kendi kendime tebessüm ettim.Hemen ardından gerçekler yüzüme bir tokat gibi çarpınca
bu seferde dudaklarımdan sahte bir kah kaha dışarıya nüfuz etti. Sanırım ne kadar aptal olduğumu bir kere daha idrak ettim. Ben güldükçe -normal insanlar için kısa benim içinse takdire şayan bir süreden sonra -gözlerim sulanmıştı. Deli gibi göründüğüme adımdan daha emindim. Sonra adımı duydum. Bundan bir  gün önce olsa adımın çıktığı dudaklar
için canıma kıyabilecekken bugün sadece kalbimin acıyla sızlayışını dindirmeye çalışıyordum.

"Deren!"

Uzun bir nefesi daha ciğerlerime hapsedip arkamı döndüm. Kahretsin ki sevdiğim adamı gördüm. Benden yaklaşık beş metre kadar uzaktaydı.

Yüzündeki ifadeyi çok net görebiliyordum. Sanırım benim için...endişeleniyordu. Hadi ama artık buna çocuklar bile inanmazdı. Kesilen kah
kahalarım yeniden can buldu. Bana anlamyan gözlerle bakıyordu. Yanıma yaklaşmaya başlayınca
"Dur!"
diye bir nara dudaklarımdan döküldü.

Döküldüğü yerde bir papatya. açtı , onuda bir kasırga savurdu gitti. Dur ki huzurla ölebileyim sevgilim.

"Neden buradasın?"

Tek düze sesimle, rüzgardan çatlamış, gözyaşlarımla nemlenmiş dudaklarımdan sadece bunlar kaçtı. Çünkü diğerlerinin tasmasını çoktan
takmış, hayali kafeslerine kilidi vurmuştum. Simsiyah gözleriyle bir süre beni baştan aşağıya süzdü. Hasar tespiti oluşturduğunu varsaydım.

Yerleri süpüren ,kalın askılı, V yaka, beyaz elbisemle daha çok partiden kaçmış bir gence benziyordum. Gözlerini gözlerime çıkarıp konuştu.

"Asıl senin burada ne işin var?"

Alaycı bir gülümsemeyle cevap verdim.

"Belli olmuyor mu?"

İçim kan ağlıyordu öyleki akacak yer kalmamış artık kan kusuyordum. Alaycı gülümsememin onu sinirlendirdiğini anlayabiliyordum.

Sakin tutmaya çalıştığı halinden sıyrılıp birden bağırmaya başladı.

"Deren ,sana burada ne yaptığını soruyorum. Saçma sapan tepkiler vereceğine bana bir cevap ver."

Bakışları biran saçlarıma değdi. Sonra hemen gözlerime odaklanıp

"Aptal püsküllü cadı"dedi.

Son sözüyle nevrim dönmüş, artık okyaydan çıkmıştı. Avazım çıktığı kadar bağırarak cevap verdim.

"Bana birdaha sakın püsküllü cadı deme! O öldü, birazdan benimde öleceğim gibi. Sen n ne sandın, gerçekleri öğrenemeyeceğimi mi?Kusura bakma ama senin düşündüğün kadar aptal değilmişim. Ben herşeyi biliyorum hemde herşeyi. Beni nasıl kandırdığını,

nasıl aptal muamelesi gördüğümü, yalnız olduğumu ve artık bunları kaldıramayacak kadar yorulduğumu da biliyorum."

Sonlara doğru sesim fısıltı kadar kısılmıştı. Sözlerime ara verdiğimde ilk defa onu bu kadar afallamış görüyordum.  Minik bir tebessüm

bahşettim. kendime. Bir adım geri gidip uçurumun kenarına. dahada yaklaştım. Ve şu sözler peydah oldu dudaklarımda

"Hazar!"

Sol gözümden bir yaş firar etti.

"Kendine iyi bak!"

Sonrası mı?  Kendimi uçurumdan bıraktım. Kaderinin neler getireceğini  bilmeden.

OYLARI GÖRELİMMM.

KÜBRA OYKUT