De bloedbankier

H5. De ochtend

Ik knijp mijn ogen dicht, gaap en rek m'n armen uit.
Dan open ik mijn ogen en het eerste wat ik zie is Frenzolance, hij draagt alleen een hemd en een boxer. Even kijk ik hem na terwijl hij langs loopt. Wanneer hij in de gaten heeft dat ik vanaf de grijze plastic stoel naar hem staar, draait hij om. Zijn wenkbrauwen optrekkend kijkt hij naar me met een scheve -bloederige- glimlach. "Heb je honger? Ik heb al gegeten," zegt hij.

Dan schrik ik. Gegeten? Ik grijp snel naar mijn nek, die onder het bloed zit!Heeft hij me nou in mijn slaap gebeten? Verward knipper ik met mijn ogen. "Heb je me in mijn slaap gebeten?" Hij kijkt weg en zegt niks. Ik zie zijn adamsappel omlaag gaan, hij slikt.

Boos roept hij: "Ik kon het niet laten oké?!"
Best eng, dat hij niet van me af kan blijven...
"Was ik een lekker ontbijt?" vraag ik lachend. "Heerlijk." zegt hij met een zucht. Alle spanning die net in zijn lijf zat, lijkt ineens verdwenen.
Zijn haar zit door de war, wat hem een beetje op een badboy doet lijken.
Misschien is hij dat ook wel, bad.
Zijn koude hand glijdt over mijn nek waardoor ik ril. "Ga jij nou maar eten maken," ik ben misselijk van de honger.
"Goed dan.." zegt hij zuchtend.
Zonder verder nog wat te zeggen draait hij zich om en verdwijnt achter een deur, waarvan ik niet weet waar hij naar toe leid.
Onrustig wip ik van links naar rechts op mijn stoel. Waar is hij heen?
Ik wil opstaan en achter hem aanlopen maar ik durf niet. Wat zou er achter die deur zijn? Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn angst en ik loop daar de deur toe, adem diep in en leg mijn hand op de deurklink. Twijfelend kijk ik om me heen. Ik kijk of iemand me ziet. Het voelt alsof ik iets doe wat niet mag, wat fout is. Net zo fout als Frenzolance, zelf is. Dan schraap ik alle moed bij elkaar en open ik de deur.

Tot mijn verbazing is staat Frenzolance, in een schort, een eitje te bakken. Ik trek mijn mondhoek op als ik zie dat hij geen shirt draagt. Hij is lang -wat ik natuurlijk al wist- ongeveer 1,90 en licht gespierd. Hij draait zich naar me toe en glimlacht. Ik smelt zowat bij dit uitzicht. Hij ziet er echt goed uit zeg.. Ik schut mezelf wakker uit mijn dagdroom.
"Ziet er goed uit zeg!" zeg ik zonder na te denken. Het moest gewoon gezegd worden, laten kon ik het niet. "Dat dacht ik nou ook," zegt hij zelfverzekerd. Hij houd zijn spatel in zijn rechterhand vast en roert wild in de pan. Ik krijg kippenvel van het schrapende geluid. Alsof er een nagel over een krijtbord gaat. Het roerei knettert zachtjes terwijl er peper en zout op gegooid wordt.