Asla Umudunu Kaybetme

1.Bölüm

ARKADAŞLAR İLK KİTABIM DESTEKLERSENİZ SEVİNİRİM.

Günlerden çarşamba.Yağmurlu karanlık bir gün.Sabah 7 de okula gitmek için uyandım,evde kimse yoktu.Nerde olduklarını veya nereye gideceklerini de söylememişlerdi.Önemli bi işleri vardı herhalde.Elektrikler gitmiş tuvaletin ışığını yakamamıştım.Karanlık ta dişlerimi fırçalarken evde birisinin olduğunu hissettim sanki her dakika daha da yaklaşıyordu.Tuvaletten çıktım dışarıyı kontrol ederken hâla yağmurun devam ettiğini fark ettim daha da hızlanmaştı.Lanet olası salonun aynasında yine kendime baktım.Bıkmıştım kendimi hiç sevmiyorum hem tipsiz hemde kiloluydum.Bu hayatta pek şansım olduğumu söyleyemezdim.Kahvaltı etmeden evden çıktım.Her zamanki gibi otobüste kızlar bana bakıp bakıp güldü.Bende insanım.Okulun da saçma bi zorluğu vardı siktiğimin okulu.Hayatım boktan gidiyo.Ailem desem kimse benle ilgilenmiyo.Sınıfa girip uyumaya başladım ancak 10 dakika sonra Ömer geldi."Acar çabuk kalk önemli bişey var" dedi "ne oldu" Ömer diyince telefonunu çıkardı ve bi resim gösterdi "sabah sizin evin ordan geçiyodum o kim?" demesiyle kaldım.Şok olmuştum acaba...