De 16e verjaardag

~*1*~

Vera stond op. Haar hoofd bonkte en haar ogen deden verschrikkelijk veel pijn. Ze wilde opstaan, maar haar benen wilden niet meewerken. Ze probeerde haar ogen open te doen. Maar die wilden ook niet. Ze probeerde zich te herinneren wat er vorige avond was gebeurd. Waar kwam die verschrikkelijke hoofdpijn vandaan? Hoe kwam ze hier? Waarom wilden haar ogen niet open? Ze bleef nog even liggen. Opeens herinnerde ze alles weer. Vanaf de receptie van haar ouders tot Daniël, die leuke jongen. Langzaam deed ze haar ogen open en het lukte.

Ze lag op een bankje voor The Sky. The Sky is een gezellige discotheek, waar Vera graag naartoe gaat met haar vriendinnen Sophie en Merel. Ze zag Sophie voor zich, kussend met Thijs. Wat een uitslover! Sophie krijgt altijd wat ze wilt. Haar ouders zijn ontzettend rijk en ze krijgt daarom ook de leukste kleding. Logisch dat elke jongen die langs loopt voor haar valt. En wat krijg ik, precies ja! Niks! Hoewel Daniël gister wel de hele tijd naar me aan het staren was. Daniël en zij waren buiten een luchtje gaan scheppen.

Daarna herinnerde ze zich niets meer. Ik moet flink dronken geweest zijn! Merel was aan het begin van de avond naar huis gegaan, omdat ze morgen een wiskunde proefwerk hadden. Wat boeit mij het nou! Laat die meneer spriet maar lekker zitten.

Ik kijk op mijn horloge en er staat 7:15. Ik sta op en wrijf in mijn ogen. Ik sta langzaam op. Andere mensen kijken naar me alsof ik gek ben geworden. Ik schaam me zo! Op mijn hoofd voel ik heel wild en geklit haar. Oh, ik voel me zo stom! Ik moet terug naar huis. Hoe kan ik ooit zo dronken worden?

Terwijl ik naar huis loop bereid ik me voor op wat mijn ouders gaan zeggen. Ze zijn gisteravond naar een receptie geweest en ik mocht alleen thuis blijven. Nu mag ik vast nooit meer alleen thuis blijven. Mijn ouders zijn veel te bezorgd. Ik bedoel, ik ben al 15. Over een week wordt ik al 16! Ik zo'n zin in mijn verjaardag. Ik ga met een paar vriendinnen een weekendje naar Texel. We gaan daar Kamperen. Het wordt zo leuk.

Als ik thuis kom zie ik dat mam al weg is. De auto van pap staat er gelukkig nog. Ik kijk naar onze witte deur. We wonen in een blauw huis. De voordeur en ramen zijn wit en het dak is ook wit.

Ik verzamel al mijn moed en doe de deur open. Pap! Pap! Ik zie mijn vader aan de tafel zitten. Pap, ik ben thuis, zeg ik. Vera! Roept hij en snelt naar me toe. Hoe kon je waar was je! Ik heb mijn vader nog nooit zo boos gezien en kijk angstig in zijn ogen. Waar was je!? Bulderd hij luid. Ik leg alles uit en ik zie mijn vader bozer en bozer worden. Hij schreeuwt: ga naar boven en wel nu! Je gaat je aankleden en naar school! Ik ren naar boven naar mijn kamer. Ik trek mijn mooiste kleding aan: een zwarte rok, een roze spaghetti-band hemd en hakken. Snel doe ik mijn haar in een hoge paardenstaart en doe wat make-up op. Als ik beneden sta, hoor ik pap de auto starten.

Op school aangekomen voel ik me vreselijk. Ik bedenk me opeens dat ik nog een wiskunde proefwerk heb. Hoe kan ik nu een proefwerk gaan maken! Oh, ik voel me zo beroerd! Alert kijk ik het schoolplein rond. Het is blijkbaar pauze, want... oh kijk daar zijn Sophie en Merel. Ik heb ze nog nooit zo verbaasd zien kijken als ik voor ze sta. Waar ben je in vredesnaam geweest!? Vraagt Merel. We waren zo ongerust. Hoe kon je nou denken om zo dronken te worden. We hebben gewoon school hoor! Roept Sophie. Sommige mensen kijken boos om. Er komt iemand aan lopen en zegt tegen hun dat ze stil moeten zijn. Sorry, zeg ik. Ik had het nooit mogen doen. Het spijt me zo en ik voel me zo beroerd! Sophie kijkt me aan en zegt: Jezus, je hebt echt vreselijke wallen onder je ogen. Wat is er gebeurd? Waar heb je geslapen? Op dat moment klinkt de bel. We lopen met z'n drieën naar wiskunde.

Ik moet een soort van black out hebben, want ik weet niets meer. We zitten in het wiskunde lokaal de toets te maken en ik zie alleen maar kleine schaapjes in de wei dansen. Ik doe mijn ogen dicht en probeer me te concentreren. Ik kijk nog een keer naar mijn blaadje, maar dat helpt helemaal niet. Waarom heb ik niet geleerd? Waarom moesten we naar The Sky gaan? Waarom ben ik niet weg gegaan? Waarom krijg ik nu een black out? Nog twee minuten, zegt de meester. Nog twee minuten en ik heb nog niks gedaan. In een fractie van een seconde wordt alles opeens zwart en lijk ik flauw te vallen. Nee, ik moet bij blijven. Ik open mijn ogen en zie nog net dat de meester zijn stopwatch stopzet en schreeuwt: tijd is om. Ik kijk naar mijn lege blaadje en kijk dan de meester aan, die inmiddels bij mijn tafeltje staat. Nou, Mevrouw Jonkers. Dat wordt dus een 1,5. En ja hoor, daar is die gemene, geamuseerde blik. Ik kijk naar mijn vriendinnen en langzaam lopen we het lokaal uit.

Mijn eerste hoofdstuk!OMG!! Ik hoop dat iemand dit gaat lezen. Het is niet zo heel goed, maar ja. Veel leesplezier❤️❤️