Never let me go

Hoofdstuk 1

Pov Scorpius

Het is zomervakantie en ik lig op mijn bed starend naar het plafond. Ik ben niet in de stemming om iets te doen.

Wacht welke dag is het vandaag?! Oh shit het is maandag en ik zou naar Albus en Roos gaan.

Nouja zoals ik al zei daar ben ik niet in de stemming voor.  Ik pak een stuk perkament, een veer en wat inkt en ik begin te schrijven.

Lieve Albus en Roos,

Ik kan helaas niet komen, want moet met mijn vader mee naar het ministerie, dus ik denk dat ik jullie dan maar weer zie op Zweinstein.
Geniet nog van de vakantie en tot dan. Ik hou van jullie!

Groeten:

Scorpius Hyperion Malfidus

Ik geef de brief mee aan mijn uil en ga weer liggen, tranen vormen zich in mijn ogen. "Ik mis je mama, was je nu maar hier", fluister ik.

Ik ga het nu niet over mijn moeder Astoria hebben. Ineens gaat de slaapkamer deur los en ik kijk niet op. De voetstappen komen dichterbij en ik doe net alsof ik slaap. Iemand aait wat door mijn haren heen en geeft een kus op m'n hoofd. "Ik ben even naar het ministerie, weet niet hoelaat ik terug ben", hoor ik mijn vader Draco zeggen.

Zo te horen verlaat hij de kamer, want ik hoor de deur zachtjes dicht gaan.  Hij is de laatste tijd veel vaker bij het ministerie dan normaal.

Mijn tranen stromen als watervallen over mijn wangen en ik val dan ook met een diepe zucht in slaap.

Ik loop naar beneden en maak mijn ontbijt klaar. Ik hoor de voordeur los gaan. "Hoi papa", ik krijg geen antwoord en hoor alleen voetstappen. Ik eet rustig mijn ontbijt en ik zie ineens een vrouw voor me staan. "Mama?",  vraag ik met nogal ongeloof in mijn stem. "Ja ik ben het Scorp", zegt ze met een zachte stem. Ik   vlieg meteen om haar hals en  ze  knuffelt me  en geeft me een kus op mijn wang . "Ik heb je gemist lieverd", ik laat haar niet meer los en zeg:"Ik heb jouw ook gemist."

Ik schiet overeind en realiseer me dat dit alleen maar een droom was. Mijn gezicht verberg ik in mijn handen en begin weer te huilen. Waarom is dit niet echt?! Ik mis haar zo erg...