Ruhun rengarenk tortulardan yavaş yavaş siyah beyaza dönmesini yalnızlık. Kendini bazen masmavi gökyüzü yemyeşil dere ve ağaçlar arasında bulmaktır mesela. Gürültülü şehir hayatından bir an uzaklaştırmaktır beynini ve bedenini. Hayatı olduğu gibi yaşamak anın tadını çıkarmaktır ve sen o name geçmişte yaptığın hataları ne de gelecekte ne yapacağını düşünecek durumda olursun. Ama hafiften gülümsediğin andır hayata. Huzur ve sessizlik dolu bir dünyada karmaşık renklerle hayaller kurmaktır. İnsanı hiç olmadığı kadar farklı bir evrende yani gezegenler keşfediyormuş gibi hissettirir. Ve "gerçek" yalnızlığı yaşayan bir insan diğer yarısını keşfetmiş demektir ki, bu yüzden dünyanın en şanslı insanıdır.
