Vera heeft de Daro een blauw oog geslagen midden in de aula #Oeps #GirlPower
Vera heeft haar ex-beste vriendin geslagen tijdens Nederlands #Oeps
Vera heeft de wiskunde docent vastgeplakt aan zijn eigen stoel #Oeps #Geniaal
Vera is al voor de derde...
'Wie is die jongen waar jij de hele tijd naar staart?' vraagt mijn moeder zacht, ze glimlacht vrolijk en kijkt mij vragend aan. Vlug wend ik mijn blik weer tot mijn eten en probeer mijn moeders blik te negeren. Als ik eerlijk ben dan kan ik de vraag van mijn moeder niet eens beantwoorden. Want wie die jongen is, geen idee. Maar hij is schattig en totaal niet mijn type. Misschien dat ik hem daarom al de hele avond aanstaar. Ik ben echt een engerd.
Toch weet ik bijna zeker dat ik hem ergens van ken. Waarschijnlijk van school aangezien wij wel dezelfde leeftijd hebben. Maar waarom weet ik zijn naam dan niet? Ben ik serieus zoveel met mijzelf bezig?
Stiekem kijk ik weer zijn kant op en merk dat hij niet meer op zijn plek zit. Maar zijn ouders zitten er nog wel dus hij is waarschijnlijk naar het toilet. Zou ik ook gaan? Valt dat te veel op? Sinds wanneer denk ik na over mijn acties? Ik sta bekend als een bad girl en niet als een watje. Dan moet ik mij nu ook niet gaan gedragen als een mietje.
'Ik ga even naar de wc' zeg ik simpel tegen mijn ouders. Mijn moeder kijkt mij bedenkelijk aan maar ik geef haar niet de kans om iets te zeggen. Mijn stoel schuif ik ruw naar achter, sta op en loop met grote passen naar het toilet. Het toilet is helemaal achterin het restaurant en het valt mij op dat er deze avond meer mensen zijn die ik herken. Twee meiden die ik weleens door school heb zien huppelen. Een aantal jongens en ik weet bijna zeker dat ik wel met twee of drie van hen heb gezoend maar dat is nu niet belangrijk.
Hij staat daar. Pratend met een jongen die mij ook erg bekend voorkomt. Wat moet ik nu doen? Ik kan niet terug gaan naar de tafel en als ik naar de meisjes-wc wil dan moet ik aan hem vragen of hij aan de kant wil gaan. Ugh, ik begin echt een mietje te worden. Dadelijk raak ik mijn reputatie nog kwijt. Vlug trek ik mijn kleren recht en loop zelfverzekerd richting de twee jongens. 'Kunnen jullie even ergens anders gaan kletsen?' vraag ik met een geïrriteerde stem. De jongens kijken geschrokken op en gaan meteen aan de kant. Blijkbaar hebben deze twee dus weleens van mij gehoord. Ik zie dat ze mij allebei aanstaren en kan een glimlach maar met moeite bedwingen. Met stevige passen loop ik langs de jongens af. Ik heb nu al zin in maandag.
