Loving His Duplicate (COMPLETED)

Prologue

"What do you want me to do then? Iwan ang pamilya ko? You know to yourself, Waryen that I can't ever do that!" I shouted in deep frustration.

Who wouldn't be? He's initiating me to leave my family to be with him! Kahit mahal ko siya, hindi ko naman kayang iwan at pabayaan ang pamilya ko.

He brushed his fingers to his hair roughly. He look at me exposing his deep pain."Kaycee.. I'm not doing this for myself. I'm doing this for us, for our future." Sabi niya, pinipilit na 'wag lakasan ang kaniyang boses.

"Waryen, hindi mo ako naiintindihan. Ikaw kasi, kahit hindi ka na magtrabaho at magpakahirap, mabubuhay ka at ang pamilya mo. Pero ako? Ako lang ang inaasahan nila, and you know that so much!" I couldn't help but to cry. Alam kong sobrang nahihirapan siya. Pero ayokong mahirapan ang pamilya ko.

He touched my hand and look at my eyes intently. "Kaycee.." bago niya ituloy ang sasabihin niya ay malakas siyang bumuntong hininga. "I won't be shock if you answer this question opposite of my desired answer, pero.."

No, he's not saying it right? Hindi naman niya ako papapiliin 'di ba? Humikbi ako nang ituloy niya ang gusto niyang sabihin.

"Go with me or.. stay here."

My heart pounds hard that it could be free from my chest. Akala ko, hindi kami magkakaroon ng problema ni Waryen, pero all this time, ngayon lang kami nagkamabigat na problema. Iyong problemang alam naming magiging katapusan na ng pitong taon naming naging relasyon.

Bata palang ako, gusto ko na si Waryen. Noong highschool ay sobrang adik ko sakaniya. Tipong kaya kong isigaw sa buong campus na crush na crush ko si Waryen Payawal na famous sa pagiging basketball player sa aming university. Kaya labis ang saya ko nung maging kaklase ko siya sa college. Iyong tipong kaya kong magtumbling sa buong classroom sa sobrang saya, at lalong nagpa-over sa saya ko noon ay ang pagiging seatmate at magkaibigan namin. Hanggang sa dumating ang araw na nagpabaliw saakin, iyong araw na ligawan niya ako at naging kami.

Tumagal kami ng pitong taon without any serious problems in our relationship. Masyado kasi kaming kalmado. Pinapalagpas nalang namin ang mga kasalanan namin sa isa't isa. Kaya naging kampante ako na hanggang dulo kami parin, not until this day happens.

"Waryen.." I stopped my tears. Alam kong mas masakit lang kapag umiiyak ako sa harapan niya. "Tell me you're not asking me to choose." Tinatagan ko ang boses ko at hinawakan ang magkabilang pisngi niya.

He look at me."I'm telling you to c-choose, Kaycee."

Ipinikit ko ang mga mata ko at mabilis ko siyang niyakap.

Then my tears started to flow while I'm hugging him."I love you so much, Waryen. So much." With a crackibg voice, I managed to answer my most unwanted sentence."I'll s---stay."

He fake his smile and look at me, teary eyed. Mas lalong dumoble ang sakit sa mga luhang nakikita ko sa maamo niyang mukha. I know I will just hurt him and myself. Pero bata pa kami.. we have so many responsibilities. Lalo na ako. Mahal ko siya, and I'm not breaking up with him, I'm just staying here with my family, but I won't ever replace him with any other man.

"I---I know." Tanging nasabi niya.

"Waryen, h-hindi ko sinasabing m-makikipaghiwalay ako. I'm just staying, but we're still--"

"Shh..." he pointed his index finger to my mouth."I love you." He said before claiming my lips.

It was two years already. Sobrang hirap ng dalawang taon na wala si Waryen. Feeling ko, hindi ako makakasurvive. Pero heto, nagawa ko. Sabi ng iba, I should start to move on, kasi daw, twenty-five na ako at I'm not getting younger anymore. Alam ko iyon, pero I need more time to move on. Two years wasn't enough for our seven years being together. Hindi sapat ang dalawa o higit pang taon para makalimutan ko ang tanging lalaking bumuo at nagwasak sa puso ko.